Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

«ΟΙ ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη


Αποτέλεσμα εικόνας για οι γυναίκες στο ζάλογγο

ΟΙ ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Οι πέτρινες γυναίκες ψηλά στον θεόρατο βράχο επιβλητικές στέκουν.
Σκαλώνει το μάτι απορημένο. Απληροφόρητο.
Υποπτεύεσαι  πως τις ξέρεις.
Σε κάθε στροφή ζητάς να τις αναγνωρίσεις.  
Τις  συναντάς στο Ζάλογγο.

Στέκονται  στο εκτυφλωτικό φως.
Με την περηφάνια του λεύτερου ανθρώπου. 
Το αλύγιστο της υψηλοφροσύνης.
Με  την ομορφιά της θυσίας.
Οι Σουλιώτισσες.

Μετεωρίζονται πάνω από το χάος
χορεύοντας περήφανα
πιασμένες χέρι χέρι.

Κάθε τους βήμα οδηγεί απ’ το σκοτάδι στο φως.
Απ' τη σκλαβιά στην Ελευθερία.
Στην  Αθανασία.

Έχουν ψυχή οι πέτρινες γυναίκες!  
Δεν τις τρομάζει ο χιονιάς και το χαλάζι.
Πέτρωσαν ‘κει χορεύοντας τη γλυκιά ζωή.
Το αντρίκειο  χάδι.
Το άγγιγμα του βρέφους στο στήθος τους.
Κάνοντας χορευτικό βήμα την πορεία τους προς την δόξα.

Στις πέτρινες γυναίκες
προσκυνητής
στα πόδια τους γίνομαι.

Αποτέλεσμα εικόνας για οι γυναίκες στο ζάλογγο

13 Ιανουαρίου 2018

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη





«ΜΟΡΦΕΣ» μια εικαστική δημιουργία της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη




«ΜΟΡΦΕΣ» 
της  Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

«Ολική επαναφορά» Του Μάκη Πιτσαλίδη


«Στα σφαγεία του πλούτου το αίμα ‘γρασάρει’
την αδράνεια της λογικής.
Εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμο
θεωρούμε φαντασίωση και ουτοπία τον μεγάκοσμο.
Μόνο αστάθμητοι παράγοντες
μπορούν να πραγματώσουν την ολική επαναφορά».

«Ολική επαναφορά»Του Μάκη Πιτσαλίδη

Στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, ένζωα ρομπότ νάνοι στο μπόι του ανθρώπου, νανίσκοι στην αλήθεια της ζωής. Εποχή των μεταρρυθμίσεων, έτσι ονομάζουν την εξευγενισμένη δουλεία του ανθρώπου οικονομικοί εγκέφαλοι του παγανισμού του πλούτου. Και σύμφωνα με την εκδοχή των κανιβαλιστών, «οι άνθρωποι ζουν πάνω από το όριο των δυνατοτήτων τους». Έτσι ανακαλύφθηκε το λογισμικό της πτωχοποίησης. Οι συντελεστές του ΔΝΤ, η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, οι οικονομικοί θεραπευτές των Eurogroup. Και οι άνθρωποι βρέθηκαν να περπατούν στην έρημο. Την ημέρα με τη δίψα μέσα στο καμίνι, τη νύχτα με την πείνα μέσα στην παγωνιά. Με εφιαλτικά ενύπνια να ταράσσουν ακόμη και το θάνατό τους.
Κι ύστερα ήρθαν οι γύπες. Με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Τη θεοποίηση του ευρώ. Τα αργύρια της αλληλεγγύης. Το δικαίωμα της ισοτιμίας εταίρων. Την ευγενή και ασύμμετρη απειλή του δυτικού πολιτισμού.
Κι ύστερα ήρθαν οι σωτήρες. Με τα πακέτα των μεταρρυθμίσεων. Με τις περγαμηνές εντολών των δανειστών. Με το δικό τους μοναδικό οικονομικό υπερόπλο. Συνεπικουρούμενο από το θεό που σώζει κάθε χώρα ξεχωριστά. «Ο θεός σώζει τις Η.Π.Α.». «Ο θεός της Ελλάδας». «Ο Αλλάχ του χαλιφάτου». Και πάει λέγοντας.
Κι ύστερα ήρθαν τα τηλεοπτικά «φρικιά». Να αγιοποιήσουν τον οσιομάρτυρα Μνημόνιο. Μιάσματα της ανθρώπινης τραγωδίας φορούν την τήβεννο της θεοσύνης για να σκεπάσουν το βέβηλον των λόγων και των πράξεών τους. Να πλασάρουν είδωλα-σταρ σαν το ελιξίριο θεραπείας των δυστυχημάτων της πατρίδας και του ανθρώπου
Κι ύστερα ήρθε ο στοχευμένος με νέες μεθόδους αποκάλυψης θρησκευτικός φανατισμός. Προσφυγιά, εγκληματικότητα, φτωχοποίηση, πολιτισμός κάθε είδους ναρκωτικών έξαρσης και έξαψης. Ανακυκλώνοντας όλα τα παθολογικά σύνδρομα της ανθρώπινης φύσης. Προσωπική επιβίωση, ιδιοτέλεια, απληστία, μεταφυσική υστερία, Βαβελισμός, αδράνεια στα φαινόμενα της παρακμής. Όλα δρομολογημένα και προσαρμοσμένα στον «προσωπικό ορισμό». Ενώ γύρω ο κόσμος ναυαγός στον ωκεανό της δυστυχίας. Η προβολή, λειτουργία και πράξη της πραγματικής κουλτούρας υπάρχει μόνον ως επετειακή εκδήλωση.
Κι ύστερα ήρθε η μετανάστευση. Με το πτυχίο σε κορνίζα για την οψιόν αγοράς. Με το ρατσισμό στην ελευθερία του φιλελευθερισμού. Με την εκδούλευση στα πεδία του απονενοημένου.
Και πάντα έρχονται και υπάρχουν οι Αιρετικοί. Να αποκαλύπτουν την αθλιότητα των πραγμάτων. Να μιλούν για το μέρισμα ζωής όλων. Να ομολογούν: «Ένας είναι ο Θεός και είναι εντός σου. Ανακάλυψέ Τον. Είναι ο εαυτός σου».
Αυτός ο κόσμος ήρθε από μακριά και δεν μπορεί να πάει μακριά. Δεν υπάρχει αναφορά και στήριγμα για το μυαλό, την καρδιά, το συναίσθημα. Τώρα υπάρχουν στην αγορά εργασίας «εταιρίες εργολάβων θανάτου». Με αντικείμενο εργασιών «ενοικιάσεις πολεμικού εργατικού δυναμικού», εισηγμένες στο χρηματιστήριο. Έλυσαν τα χέρια «ακραιφνών πατριδοκάπηλων», «μαχητών της θεοσύνης», «υπερασπιστών της ελευθερίας», «εραστών της δημοκρατίας».
Ο πλούτος αγοράζει και ανατροφοδοτείται από ανανεώσιμες πηγές ερειπίων. Σπαρακτικά διαπιστώνει ο ποιητής: «Στα σφαγεία του πλούτου το αίμα ‘γρασάρει’ την αδράνεια της λογικής. Εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμο θεωρούμε φαντασίωση και ουτοπία τον μεγάκοσμο. Μόνο αστάθμητοι παράγοντες μπορούν να πραγματώσουν την ολική επαναφορά».
Και το παραμύθι τελειώνει εν δικαιοσύνη θεού και ανθρώπων, με το μάγο Μίδα πασιχαρή και αλαζονικό να βγάζει από το καπέλο του τον Χάρο.

Μάκης Πιτσαλίδης

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ....


Σχετική εικόνα
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ… 

Μια φορά κι έναν καιρό ήρθε απ’ τον ουρανό
μια νεράιδα θεϊκή που αγάπησε τη γη.
Ρόδα αηδόνια γιασεμιά φορούσε πάνω στα μαλλιά
και στο στήθος  φυλαχτό της αγάπης γιατρικό.

Άνοιξε   διάπλατα αγκαλιές, έκτισε  πουλιών φωλιές
σκόρπισε στάλες δροσιάς και στιγμούλες ξαστεριάς. 

Μιαν αυγή, μια χαραυγή που ο ντουνιάς είχε γιορτή
άνθρωποι με άδεια γνώση την αγάπη  είχαν σκλαβώσει.
Δυο λιοντάρια ελευθερώσαν τη νεράιδα καταδιώξαν
και ήπιε η γης όλο το αίμα βάφτηκε κόκκινο το ρέμα...

Δυο ντουζίνες   πειραχτήρια που απαρνήθηκαν το κρίμα
με ασημί σπαθιά  γυρίζουν και τον κόσμο αλωνίζουν
κι ήπιε η γης όλο το αίμα βάφτηκε κόκκινο το ρέμα...

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΡΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΡΕΙΑ». Δοκιμιακός λόγος του Θεοφάνη Παυλίδη


«Των πρώτων αρχών και αιτιών θεωρητική  Αριστοτέλης»

Οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν λέξεις (γλώσσα) και έννοιες (φιλοσοφία), που αποτελούν την πεμπτουσία του περιβάλλοντος εντός του οποίου κινείται, ζει και ενεργεί  ο άνθρωπος.  Όλοι οι μεταγενέστεροι (παλαιότεροι και σύγχρονοι) ερευνητές και διανοητές, μένουν έκπληκτοι όταν διαπιστώνουν,  ότι οι θέσεις και οι απόψεις τους περί του σύμπαντος και ανθρώπινου κόσμου, έχουν ήδη διατυπωθεί με εναργή και σαφή λόγο, από τους προγόνους μας. Η δύναμη των λέξεων και των εννοιών της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, όσο και αν την πολέμησαν και την πολεμούν οι εκάστοτε αδύναμοι και υπό οποιονδήποτε μανδύα εμφανιζόμενοι τυρρανίσκοι της εξουσίας,  είναι τόσο μεγάλη, όσο και η παντοδυναμία της ολότητας του σύμπαντος Κόσμου.
Υπάρχει σαφής διάκρισης των λέξεων «κόσμος», «φύση» και «είναι»  (με μικρά= ανθρώπινες έννοιες) και «Κόσμος», «Φύση» και «Είναι»  (με κεφαλαία = έννοιες του σύμπαντος). Το Είναι της γνώσης (έκφρασης του σκέπτεσθαι που δρα, εμφανίζεται και εξαφανίζεται) μεταβάλλεται παγκόσμια και τοπικά. Ο Λόγος του Κόσμου είναι γλώσσα «Κοσμική» (Θεϊκή). Ο Κόσμος δημιουργεί την Κοσμική Φύση και αυτή τον άνθρωπο, όν κοινωνικό και σκεπτόμενο, που σύμφωνα με τον Ηράκλειτο συμβάλλει και μεταλλάσσει περισσότερο, από κάθε άλλο έμβιο ον, το παιχνίδι του Κόσμου και την πορεία της ιστορίας,  όπου συμμετέχουν και σμίγουν  έρωτας και θάνατος,  λόγος και τέχνη. «Αρχή και τέλος σμίγουν: δομή και κύκλος του αινιγματικού χρόνου» (Αξελός  και Χέγκελ). Η ορθή λογική χρήση – συμμετοχή των ανθρώπινων πράξεων, στο παιχνίδι αυτό του Κόσμου, όταν βρίσκονται σε αρμονική σύζευξη – σύγκλιση με τις διαδραματίζουσες δυνάμεις της Φύσης, αποτελεί το διαβατήριο της αρμονικής του ένταξης στονΚόσμο. Αντίθετα, η μη ορθή χρήση – συμμετοχή του ανθρώπου στον συμπαντικό λόγο επιφέρει βαρύτατες συνέπειες, όχι όπως θεωρεί ο ανόητος – αγνώμων άνθρωπος στον Παγκόσμιο «Κόσμο», «Φύση»και «Είναι», αλλά στον δικό του μικρό «κόσμο», «φύση» και «είναι». Παραφράζοντας δε τον ποιητή στον κόσμο τον μικρό και όχι στον  Κόσμο τον Μέγα.
«Γνώμαις ορθοτάτηση συνών αδιάφθορος αεί, πολύπειρος, αβλάπτως πάσι συνοικών τοις νομίμοις, ανόμοις δε φέρων κακότητα βαρείαν» = Όταν ο άνθρωπος συμπεριφέρεται ορθώς (λογικά) καθίσταται αδιάφθορος, ενώ όταν δρα άλογα (άσκεπτα) θα υφίσταται βαρειές κυρώσεις και μεγάλη ζημία (Ορφικά)
Οι επιστήμονες συχνά αναζητούν λύσεις – απαντήσεις του Έμβιου Κόσμου στην ιδιαιτερότητα των πραγμάτων αγνοώντας τη βασική αρχή, ότι η αρχή είναι το αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα η αρχή, όπως η θρησκεία μας εναργώς περιγράφει (χους ην και εις χουν απελεύσει). Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την γνωστή σε όλους αμφίδρομη εξίσωση της φωτοσύνθεσης, η οποία περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια το παιχνίδι της ζωής και του θανάτου.

Νερό + Διοξείδιο του άνθρακα + Ηλιακή ενέργεια  ==> Ζώσα (μάζα – ενέργεια) + Οξυγόνο
και αντίστροφα
Ζώσα (μάζα – ενέργεια)  + Οξυγόνο ==> Νερό + Διοξείδιο του άνθρακα + ενέργεια ζωής
Η παραπάνω βασική εξίσωση της Κοσμικής αλυσίδας περιγράφει ότι ο θάνατος της ζωής (αποσύνθεση – αποδόμηση- ανοργανοποίηση) αποτελεί ταυτόχρονα το  τροφικό υπόστρωμα δημιουργίας νέας. Αν ο άνθρωπος δεν αντιληφθεί τη θέση του στην παραπάνω εξίσωση της ζωής, ως αποτέλεσμα του θανάτου και του θανάτου, ως αποτέλεσμα της ζωής, τι φυσικότερο από τον Κόσμο να τον αποβάλλει και τότε το τέλος της συμμετοχής του ανθρώπου στο παιχνίδι του Κόσμου, θα είναι οριστικό. Παράλληλα ο τρόπος συμμετοχής του ανθρώπου στο παιχνίδι του κόσμου, διαμορφώνει τη φυσική και ψυχική του υγεία και ισορροπία.
Ως  περιβάλλον νοούμε το σύνολο των υλικών και πνευματικών πραγμάτων και εννοιών, που διαμορφώνουν το χώρο που κινούνται, βιώνουν,  μεταλλάσσονται και εξελίσσονται τα αβιοτικά και βιοτικά στοιχεία του Σύμπαντος Κόσμου.  Η αρχαιοελληνική αντίληψη για το περιβάλλον και το φυσικό κόσμο διέπονταν από τις αρχές της αιωνιότητας, της ανανέωσης και της ανακύκλησης των φυσικών στοιχείων και φαινομένων. Η αέναη – άφθαρτη αυτή εναλλαγή των επιμέρους μορφών του περιβάλλοντος, αποτυπώνεται ανάγλυφα στην Ηρακλειτική θέση των άφθαρτων, αλλά αενάως εναλλασσόμενων και μετασχηματιζόμενων φυσικών στοιχείων και φαινομένων του Σύμπαντος Κόσμου:
«Τα πάντα ρει σε ένα αιώνιο γίγνεσθαι, με έλλογο λόγο και με μεταφορά ενέργειας (μέσω της φωτιάς κατά τον Ηράκλειτο) και με κυκλική κίνηση των αντιθέτων»

Στο σημείο αυτό λαμβάνοντας ως αφορμή τη ρήση του Ηράκλειτου «Τα πάντα ρει σε ένα αιώνιο γίγνεσθαι», ρήση, που κατά την ταπεινή μου άποψη αποτελεί την ωραιότερη και πληρέστερη απόδοση της αφθαρσίας της ύλης, αναρωτιέμαι πότε εμείς οι Έλληνες θα αποδώσουμε πνευματική δικαιοσύνη στους προγόνους μας παρέχοντας τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Δυστυχώς η ευρισκόμενη, μακράν της ουσίας των πραγμάτων, διδάσκουσα τεχνολογική, υλικοανθρωποκεντρική, δυτικότροπη παιδεία μας, συνεχίζει να αγνοεί και να μην αναφέρεται στην πηγή των πραγμάτων, που πρώτοι οι αρχαίοι πρόγονοί μας εξέφρασαν, με απόλυτη σαφήνεια και ενάργεια, αλλά στους όψιμους ξένους αντιγραφείς της αρχαιοελληνικής διανόησης.
Για τους αρχαίους Έλληνες οι καταστροφικές αλλοιώσεις του περιβάλλοντος είναι το αποτέλεσμα της χωρίς μέτρο ανθρώπινης επέμβασης στο περιβάλλον και τις συνιστώσες του. Επισημαίνεται ότι σύμφωνα με την ηθικοπνευματική θεώρηση των αρχαίων Ελλήνων κάθε στοιχείο ή φαινόμενο έχει προσδιορισμένη θέση και λειτουργία στον Κόσμο, θέση που δεν εξαιρεί ούτε το Δία. Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος περνά μέσα από την αγωνιώδη προσπάθεια του ανθρώπου απόκτησης - κατανάλωσης  και επίδειξης άχρηστων επί το πλείστον υλικών και αγαθών, τελείως ξένων προς τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες και χωρίς προσπάθεια αρμονικής συνύπαρξης τους με τους κανόνες της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής του υγείας. Η προσπάθεια ικανοποίησης  των μη πραγματικών αναγκών και κενών περιεχομένου υλικών αγαθών,  βασίσθηκε και βασίζεται με όλο και μεγαλύτερη ένταση  στην κατεδάφιση του σπιτιού μας, της γης μας, του περιβάλλοντός μας.  Δυστυχώς, η άπληστη καταναλωτική υπερκάρπωση – καταλήστευση –κατασπατάληση των παραγωγικών συνιστωσών της Φύσης του  Κόσμου, δημιούργησε το σημερινό υποβαθμισμένο περιβάλλον. Οι διαβιούντες στα παρά φύση τεχνητά ωραιοποιημένα περιβάλλοντα – φυλακές τους, είναι υποχρεωμένοι να ζουν δέσμιοι των άχρηστων απαιτήσεων τους, θαυμάζοντας μάλιστα τα αποκτηθέντα δεσμά τους. Η σημερινή θεώρηση της εικονικής πραγματικότητας προσομοιάζει στην Πλατωνική θεωρία του σπηλαίου. Σύμφωνα με αυτήν οι άνθρωποι διαβιούν αλυσοδεμένοι και στραμμένοι προς την σκοτεινή πλευρά του σπηλαίου, η οποία φωτίζεται από τις, μέσα από ένα μικρό άνοιγμα, προβάλλουσες ακτίνες του ήλιου. Οι αλυσοδεμένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται, ως αλήθεια, τις προβαλλόμενες σκιές των διερχόμενων εκτός του σπηλαίου ανθρώπων, ζώων, πουλιών κ.λ.π. Μόνο πολλοί λίγοι άνθρωποι προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τις προβαλλόμενες στη σπηλιά σκιές στρέφονται προς το άνοιγμα της σπηλιάς, αλλά το εισερχόμενο φως της αλήθειας είναι τόσο εκτυφλωτικό, που τους τυφλώνει και τους επαναφέρει άμεσα στην οικεία προηγούμενη νοσηρή κατάσταση. Ελάχιστοι από τους στρεφόμενους στην αναζήτηση του φωτός, μετά την αρχική τύφλωση, δεν επιστρέφουν στην αρχική κατάσταση, αλλά συνεχίζουν  να παρατηρούν και να ερευνούν το φως και μόνο φωτισμένοι άνθρωποι, όπως κατά τον Πλάτωνα ο Σωκράτης,  αναζητούν  την πηγή του φωτός (αλήθεια)  σπάνε τις αλυσίδες τους και εξέρχονται της φυλακής του σπηλαίου.
Σήμερα ο άπληστος –εγωϊστής  άνθρωπος αντικατέστησε τα δεσμά του σπηλαίου του Πλάτωνα (όπου όμως συνυπήρχε κοινωνικά με τους  συναλυσσιδομένους εντός της σπηλιάς συνανθρώπους του),  με την ωραιοποιημένη  απατηλή και περισσότερο επικίνδυνη φυλακή, της γεμάτης άχρηστα – περιττά αγαθά (σκιές), πολυτελούς κατοικίας του. Η νοσηρή αυτή εθιστική κατάσταση διαβίωσης στην γεμάτη άχρηστα αντικείμενα και λειτουργίες κατοικία – φυλακή του, κρατά τον σύγχρονο υπερφίαλο υπερκαταναλωτικό άνθρωπο αλυσοδεμένο,  με τις αλυσίδες των ανύπαρκτων – άχρηστων, επικίνδυνων και καταστροφικών υλικών αναγκών του. Τα δεσμά αυτά, ο εγκλωβισμένος- αυτοφυλακισμένος στην δική του εσωτερική φυλακή μωρός άνθρωπος, τα βάφτισε πρόοδο, λες και ο χρυσός, τα αυτοκίνητα, τα τιμαλφή, κ.λπ. άχρηστα εν πολλοίς αγαθά,  μπορούν να ξεδιψάσουν το σώμα και την ψυχή του.
Στην  προσπάθεια απόκτησης – κάλυψης των δημιουργούμενων άχρηστων  μη πραγματικών αναγκών του, ο οικονομών άνθρωπος, υπερβαίνοντας κατά πολύ τις πραγματικές του ανάγκες σπάζει τμήματα του κύκλων του μικρού ανθρώπινου κόσμου του, με δυσμενείς  επιπτώσεις στις παραγωγικές δυνατότητες των τμημάτων του παιχνιδιού που συμμετέχει, ενέργειες όμως που δεν επηρεάζουν τονΚόσμο τον Μέγα. Επομένως δεν πρέπει να ομιλούμε, για καταστροφή του περιβάλλοντος του Κόσμου, αλλά του δικού μας κόσμου και κατεπέκταση του εαυτού μας.
Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, που έζησαν και μεγαλούργησαν σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο, θεωρούσαν την επίδειξη πλούτου ως ύβριν προς τους θεούς και την πολιτεία. Στο σημείο αυτό αντιδιαστέλλω τη σύγχρονη υπερκαταναλωτική προσέγγιση του «Μέγιστον Έχειν», που ικανοποιεί άχρηστες, τεχνητές ανάγκες, με την αρχαιοελληνική θεώρηση του «Μέγιστον Είναι» δηλαδή των μέγιστων πνευματικών καρπώσεων.  Οι ρήσεις «Μηδέν άγαν = όχι πολύ = σεβασμός στο ανθρώπινο παραγωγικό παιχνίδι της Φύσης» και κυρίως η ρήση «παν το πολύ τη φύση πολέμιον», τοποθετούν τις ουσιαστικές βάσεις της αρμονικής συνύπαρξής μας με τις λοιπές συνιστώσες του παιχνιδιού του Κόσμου.
Οι αρχαίοι Έλληνες εισήγαγαν την έννοια της ενθαλπίας, δηλαδή των απαιτούμενων χρόνων δημιουργίας (γένεσης) και αποδόμησης ενός συστατικού, στα εξ ών συνετέθει, δηλαδή της έννοιας ότι ο χρόνος δημιουργίας και θανάτου ενός συστατικού στοιχείου του παιχνιδιού του Κόσμου, είναι συγκεκριμένος. Η γένεση, δημιουργία, ανάπτυξη, εξέλιξη, των διαφόρων μορφών έμβιας ζωής και των αβιοτικών συνιστωσών της (κανονική διάβρωση και αποσάθρωση, εδαφογένεση,  ορυκτοποίηση - ενσωμάτωση της λάβας των ηφαιστείων στον έμβιο κόσμο, δέσμευση –αφομοίωση – μετατροπή – αποδέσμευση της ηλιακής και κοσμικής ακτινοβολίας, παγοποίηση – αποπαγοποίηση, των αιώνιων πάγων, κ.λπ.) δηλαδή οι χρόνοι των επιμέρους κύκλων της Φύσης του Κόσμου, που συνιστά το περιβάλλον, απαιτούν συγκεκριμένους ενθαλπικούς χρόνους. Κάθε αλλαγή των εσωτερικών ενθαλπικών χρόνων της έμβιας ζωής και των αβιοτικών συνιστωσών της, ανάλογα με τον βαθμό και την έντασή της, προκαλεί αλλοίωση – θραύση τμημάτων, ή και κύκλων του παιχνιδιού της Φύσης με αντίστοιχες συνέπειες επί των λοιπών συμμετασχόντων στους κύκλους αυτούς. Ως παράδειγμα αντιδιαστέλλω τον τεράστιο ενθαλπικό χρόνο δημιουργίας των αποθεμάτων άνθρακα και των πάσης φύσεως υδρογονανθράκων, σε σχέση με τον απειροελάχιστο χρόνο καύσης τους. Ο μικρός απαιτούμενος χρόνος καύσης της βενζίνης των αυτοκινήτων μας κ.λπ., δεν παρέχει ούτε κατελάχιστο τον αναγκαίο αφομοιωτικό ενθαλπικό χρόνο ενσωμάτωσης των προϊόντων της καύσης στον αντίστοιχο κύκλο του παιχνιδιού της Φύσης (Περιβάλλοντος). Πέραν τούτου οι επιπτώσεις των καταλυόμενων - καταναλισκόμενων, από τον χρήστη – άνθρωπο προϊόντων, που δεν διαθέτουν τους απαιτούμενους ενθαλπικούς χρόνους ενσωμάτωσης, είναι εξαιρετικά δυσμενείς επειδή:
ü  μειώνουν (συχνά εξαφανίζουν) την αναγκαία, για την υγεία του κίνηση, με επακόλουθο τη μείωση, ή και την αδρανοποίηση νομοτελειακών λειτουργιών μας
ü  αποκόπτουν - αποτρέπουν την άμεση επαφή με τη φύση και την κατανόηση των επιμέρους κυκλικών εναλλαγών της, που εξισορροπεί αρμονικά της σωματική του ευεξία,  με ανάταση της ψυχικής και πνευματικής του ανάπτυξης
ü  επιβαρύνουν – μολύνουν άμεσα τον στενό, αλλά άμεσα- έμμεσα και τον ευρύτερο περιβάλλοντα χώρο διαβίωσης και λειτουργίας του, αλλά και το συνολικό γήινο περιβάλλον, δημιουργώντας τα τελικά  νοσούντα οικοσυστήματα
Η λύση-απάντηση των σύγχρονων περιβαλλοντικών προβλημάτων και του σημερινού αδιέξοδου, δόθηκε πριν πολλά χρόνια από τους ταγούς της αρμονικής συνύπαρξης σώματος και πνεύματος, αρχαίους προγόνους μας (νους υγιής εν σώματι υγιεί), μέσω των ακόλουθων  ρήσεων – παραινέσεων:
Ø  η εναρμόνιση του ανθρώπου προς τον  άνθρωπο
Ø  η εναρμόνιση του ανθρώπου προς τη φύση
Ø   η εναρμόνιση των αγαθών απόληψης προς τις  πραγματικές ανάγκες.

Θεοφάνης Παυλίδης

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

«ΜΕ ΔΙΧΩΣ ΟΜΠΡΕΛΑ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη


 Σχετική εικόνα
ΜΕ ΔΙΧΩΣ ΟΜΠΡΕΛΑ

Αγνοήσαμε  το φως και βγήκαμε στις αχανείς αμμούδες να ντυθούμε τα κρόσσια του ήλιου με δίχως ομπρέλα προστασίας. Ήταν εκείνη την εποχή που έρρεε ο πακτωλός στις τσέπες μας∙ τότε που μηδίσαμε ντυμένοι  φανταχτερά πούπουλα, ολόιδιοι παγώνια! Τότε που στις μεγάλες λέσχες γύριζε ο τροχός και παιζόταν η μοίρα μας στα ζάρια κορόνα - γράμματα. 
Κι εκεί,  κοντά στο δείλι, την ώρα  που οι σκιές μεγάλωναν, ξενικά γεράκια αρπακτικά, μάδησαν τα φτερά μας…. Κι εμείς με τους αυλούς των οστών μας ανά χείρας, κάτω απ’ τ’ αλμυρίκια φουσκώναμε τους ασκούς του Αιόλου, κάνοντας βεντάλιες τα πολύχρωμα κουρέλια μας. Στα κόρφια του χάους αφήσαμε ενέχυρο  την τελευταία  μας  ελπίδα.
Αγνοήσαμε το φως και βγήκαμε σε αχανείς θάλασσες. Κάναμε ηλιοθεραπεία. Ψηθήκαμε… Χωρίς  ασπίδες προστασίας τυφλωθήκαμε απ’ τη μεγίστη αναλαμπή. Στραβοί βαδίσαμε  σε μαντρότοιχους σφαγής σαν το κοπάδι..
Κι όσοι από ‘μας δεν στραβωθήκαμε, τους κεραυνούς του Δία φοβηθήκαμε. Την χλαλοή  της αστραπής… Φρουμάξαμε απ’  τα λαγούμια μας. Σκορπιστήκαμε σαν του λαγού τα παιδιά. Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα  απλώσαμε ρίζες. Γέμισαν οι πέργολες γερτές κληματαριές  απ’ του καρπού το φόρτο.  Στα πατητήρια της ζωής λεβέντες νιοι τη γνώση τους κεράσανε.  Μέθυσε ο κόσμος από φως ελληνικό!
«Ελλάδα, χώρα του Φωτός!» έτσι μας ντάντευαν οι παραμάνες μας. Τις  νύχτες μαθητεύσαμε στο πλάι τους ρουφώντας το γάλα της αμάλθειας αδημονώντας να ξεφύγουμε της αμάθειας. Ήταν ταμένες μ’ αλήθειες   να ντύνουν τις νύχτες μας φυλάσσοντας Θερμοπύλες με ασπίδες και δόρυ.

Έτσι αναθυμηθήκαμε τα παραμύθια τους κι όλο το φως  που αναδυόταν απ’ τις σελίδες των παμπάλαιων ημερολογίων τους. 

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Η λέσχη ΦΑΕΘΩΝ έκοψε την πρωτοχρονιάτικη της πίτα στο μαγαζί Αράσσω στην Τριών Ναύαρχων- Πάτρα.


Η λέσχη Φαέθων έκοψε χθες την πρωτοχρονιάτικη της πίτα στο μαγαζί Αράσσω που βρίσκεται στην Τριών Ναύαρχων. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν τόσο οι νέοι όσο και οι παλιοί δρομείς της πόλης μας πουν έχουν γράψει ιστορία στο λαϊκό μαζικό αθλητισμό.
Μεταξύ αυτών η οικογένεια Μάλαση, ο Παναγιώτης Μεντζελόπουλος, ο Γιώργος Μόσχος, ο Παναγιώτης Καραδήμας, ο Σάκης Κανελλόπουλος, ο Γιώργος Αυγερινόπουλος, η Αριστέα Νικολόπουλου, ο Νίκος Στεργιόπουλος, ο Παναγιώτης Τσουράμανης, ο Κώστας Μικρούτσικος, ο Σπύρος Δημόπουλος, με περισσότερες από 70 συμμετοχές σε μαραθώνιες διαδρομές -πολύ από αυτούς, καθώς και νεότεροι δρομείς όπως η Βάσω Κοζανίδου, η Ρούλα Μπάδα, ο Θανάσης Βασιλάτος, ο Γιώργος Πρέτζας, ο Δημήτρης Βεργεναλάκης, Βασίλης Καταπόδης, Ο Κώστας Ξαξιρης και άλλοι.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο Ηλίας Γρηγόρης -γραμματέας της οργανωτικής επιτροπής για τους παράκτιους ολυμπιακούς Αγώνες, ο οποίος είναι φίλος και μέλος της λέσχης. Επίσης Ο Γιώργος Κακουλίδης πρωταθλητής υγρού στίβου και δρομέας καθώς και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος δημοσιογράφος - πρωταθλητής στίβου.


Τους παρευρισκόμενους προσφώνησε ο συντονιστής της Λέσχης Κίμων Αποστολόπουλος ο οποίος αναφέρθηκε στις πλούσιες αθλητικές  δραστηριότητες της λέσχης τον χρόνο που πέρασε και περιέγραψε το πλάνο για το τρέχον έτος.
Ιδιαίτερη μνεία έγινε στον μεγάλο απόντα Γιώργο Αντύπα, τον φτεροπόδαρε δρομέα, όπου γίνονται προς τιμή του τελευταία αγώνες μνήμης.
Ανακοινώθηκε ότι υπάρχει βούληση να γίνει πλέον θεσμός ο Αντύπας - Δρόμος σε συνεργασία με το ΠΕΑΚ, τον ΟΛΠΑ και τον Εμπορικό Σύλλογο της Πόλης.
Η κοπή της πίτας ήταν αφιερωμένη στις γυναίκες της λέσχης.
Την πίτα έκοψε η Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη -πρώτη φορά Μαραθωνοδρόμος, καθώς με το σύζυγό της Γιάννη Ρουμελιώτη έτρεξαν στον φωτεινό 35ο Μαραθώνιο της Αθήνας στην Κλασική Διαδρομή των 42.195 μέτρων.


Το φλουρί έπεσε στη φίλη της Λέσχης Κική Λάζαρη. Το δώρο ήταν έργο ζωγραφικής της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη η οποία εκτός από δρομέας είναι και καλλιτέχνης, συγγραφέας και ποιήτρια με πολλές διακρίσεις.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο τελευταίο βιβλίο της «΄Αλφες» .
Στην συνέχεια οι δρομείς και φίλοι απόλαυσαν τα εδέσματα του καταστήματος σε αποκριάτικους ρυθμούς .
Έτσι δόθηκε η ευκαιρία στους παλιούς δρομείς να το ρίξουν λίγο έξω και να θυμηθούν προσωπικές τους στιγμές και απρόοπτα από μεγάλους αγώνες.
Το κλίμα και την ωραία ατμόσφαιρα ευλόγησε ο Θεός Διόνυσος…
Τέλος όλοι οι παρευρισκόμενοι εκδήλωσαν την αγάπη τους και την στήριξη τους στην εθελοντική και αλτρουιστική προσπάθεια των ανθρώπων της Λέσχης Φαέθων.

Κίμωνας Αποστολόπουλος