Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

«ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΑ» ένα πεζόμορφο ποίημα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη





ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

Οι πέτρες λάμπουν στο φως αιώνια ντυμένες το στέμμα της δόξης. Πάνω στη σάρκα τους ριζωμένη παραμένει η αρετή και η τόλμη, η ανδρεία και η θέληση για ευγενή αγώνα, για ειρήνη, για λευτεριά, για υπέρβαση και νίκη. Τα  τύμπανα ποτέ δεν σταμάτησαν  να ηχούν. Οι ακοίμητοι μαχητές παίρνουν παράγγελμα  εκκίνησης. Αρχαίοι πολεμιστές τους έχουν αφημένα κειμήλια στον τύμβο  του Μαραθώνα.
Οι Μαραθωνομάχοι ακόμα πολεμούν. Ποτέ δεν επαναπαύτηκαν.  Οι πέτρες στοιβάζουν τη θέλησή τους για ζωή. Ρουφούν το άρωμα του ιδρώτα τους. Ραγίζουν χορεύοντας κάτω απ’ τη μουσική των σπινθηροβόλων βημάτων. Ζυμώνονται μαζί τους.  Γίνονται αίμα που ρέει στη σάρκα μας. Γίνονται φως που λούζει την ψυχή μας.
Σ’ αυτή τη γη ο Φιλιππίδης  δεν αποχωρίστηκε ποτέ την πανοπλία του. Οπλισμένος   ημεροδρόμος παραμένει  φέρνοντας νικητήρια μηνύματα ιστορικής διαδρομής στα πέρατα της οικουμένης. Χιλιάδες ψυχές  ακολουθούν οραματιζόμενες  τα  χνάρια του  ντυμένες με αύρα αττικού ουρανού. Ανηφορίζουν κουβαλώντας την ιστορία της Ελλάδας στα σπλάχνα τους και  δίνουν όρκο τρανό: σέβας να έχουν στου καθενός την τίμια προσπάθεια. 


 Δευτέρα , 13 Νοεμβρίου 2017

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Αποτέλεσμα εικόνας για δρομείς στη τέχνη της ζωγραφικής




Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Με πολλές πατρινές συμμετοχές έγινε ο κλασσικός μαραθώνιος της Αθήνας

Αποτέλεσμα εικόνας για εικόνες από τον Μαραθώνιο 2017
Με άρωμα Πατρινών λαϊκών δρομέων πραγματοποιήθηκε  η διεξαγωγή του 35ου κλασσικού Μαραθωνίου της Αθήνας. Μεγάλη ήταν η συμμετοχή των πατρινών δρομέων στους αγώνες: πέντε (5), ( δέκα)10 χιλιομέτρων και στον  Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας που έγινε την Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017, για να τιμηθεί ο άγνωστος οπλίτης που μετέφερε από τον Μαραθώνα στην Αθήνα το μήνυμα "νενικήκαμεν" στη νίκη κατά των Περσών το 490 πχ .
Ταυτόχρονα οι αγώνες έγιναν για να τιμηθεί και ο ειρηνιστής Γρηγόριος Λαμπράκης. Η Λέσχη Φαέθων με 42 πατρινούς δρομείς και Μαραθωνοδρόμους συμμετείχε  στη μαραθώνια γιορτή. Στην αποστολή της Λέσχης  ήταν δρομείς που έχουν αφήσει ιστορία, όπως  οι:  Παναγιώτης Μπούμης, Νίκος Κατσαϊτης, Παναγιώτης Μεντζελόπουλος, Νίκος Μάλλιος, Διονύσιος Σπαγαδώρος, Κώστας Μικρούτσικος, οι αδελφοί Μπαλάση με συμμετοχές που πλησιάζουν τους 70 μαραθώνιους πολλές φορές ο καθένας. Πέραν αυτών συμμετείχαν  oι: Κίμων Αποστολόπουλος, Δημήτρης Βεργενάλακης, Διονύσιος Μπαλάσης (συντονιστές της λέσχης και της αποστολής),  Βασίλης Καταπόδης, Ανδρέας Μπεκίρης, Γιώργος Πρέτζας, Θεόδωρος Ζάγκλας, Γεώργιος Ρεκατσίνας, Παναγιώτης Ρεκατσίνας, Ιωάννης Ρουμελιώτης έτρεξαν την Μαραθώνια διαδρομή και τερμάτισαν επιτυχώς.
Επίσης έντονη ήταν και η συμμετοχή  των γυναικών, μεταξύ αυτών: η Κατερίνα Μεντή, η Ράγγου Μαρία και η Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη που έτρεξαν την Μαραθώνια διαδρομή. 
Μαζί έτρεξαν και φίλοι της Λέσχης όπως: ο Φάνης Αρκουμάνης, (με διεθνείς διακρίσεις σε αγώνες βουνού), ο Γεώργιος Παπαϊωάννου υπερμαραθωνοδρόμος και ο Μιχάλης Νικολόπουλος Μαραθωνοδρόμος με πολιτιστική δράση. 
Οι δρομείς: Γιώργος και Ανδρέας Μπαλάσης, Μαρία Λέγουρα, Κυριάκος Λατέρτσας, Άννα και Φωτεινή Μεντζελόπουλου, Χρήστος Ξυπολιάς και άλλοι δρομείς έτρεξαν  τα 10 χιλιόμετρα. .

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

«ΕΛΛΑΔΙΚΑ ΦΥΣΙΚΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ». Δοκιμιακός λόγος του Θεοφάνη Παυλίδη αφιερωμένος στη στη μνήμη του πατέρα του, Βασίλειο Παυλίδη.



Το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννάται και βιώνει ο άνθρωπος αποτελεί καθοριστικό στοιχείο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν α) το ράθυμο των κατοίκων περιοχών με  συνεχή παρουσία θερμού ήλιου σε ερημικό περιβάλλον (π.χ. Αράβων), και β) το καταθλιπτικό των Σκανδιναβών, λόγω της απουσίας, για μεγάλα χρονικά διαστήματα του ήλιου, με συνεχή παρουσία χιονιού, κ.λ.π. 
Η Ελληνική χερσόνησος ευτύχησε, παρά το μικρό της μέγεθος, να διαθέτει συνεχείς έντονες κλιματικές, ορογραφικές, φυσιογραφικές , κ.λ.π. διαφοροποιήσεις. Τα στοιχεία αυτά σε συνδυασμό με το πολυσχιδές του αναγλύφου και την καταλυτική επίδραση της θάλασσας (σημειώνω ότι η μέγιστη απόσταση του απώτατου σημείου του ελλαδικού χώρου από τη θάλασσα, σε ευθεία γραμμή, είναι μικρότερη των 100Km), διαμόρφωσαν ισχυρά διαφοροποιημένους μικρούς, εγγύς, επάλληλους πολυποίκιλους βιοοικοτόπους (βιοκατοικίες), επί των οποίων δομούνται εξαιρετικής αξίας περιβάλλοντα. Τα σε μικρή απόσταση συνεχώς εναλλασσόμενα χωρικά περιβάλλοντα (πολλά των οποίων φέρουν εντυπωσιακούς γεωμορφολογικούς  σχηματισμούς και οικοσυστήματα με μεγάλη ποικιλομορφία χλωρίδας και πανίδας),  παρόλο που δέχθηκαν επί χιλιετίες την οργανωμένη ανθρώπινη παρουσία, διατήρησαν, μέχρι πρόσφατα,  σε σημαντικό βαθμό τη συνοχή, τη λειτουργική τους συνέχεια και την ενδοεπικοινωνία της έμβιας ζωής τους.
Η κατάσταση αυτή δυστυχώς ανατράπηκε με την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση της διαφήμισης του άκρατου – άχρηστου καταναλωτισμού, με ψήγματα περιβαλλοντικής προστατευτικής  αντίληψης. Ο κάτοικος αυτής της ευλογημένης γης, όπου συναντώνται αρμονικά θάλασσα, στεριά, ήλιος, βουνό, πεδιάδα, νησιά, δεν μπορούσε παρά να είναι ο αποδέκτης αυτής της περιβαλλοντικής κληρονομιάς. Οι συνεχείς εναλλαγές του ελληνικού τοπίου, του ελληνικού κλίματος, της ορώμενης θάλασσας από τα χιονισμένα βουνά, πέρασαν στο γενετικό κώδικα των ελλήνων, τον έκαναν ανήσυχο, όπως οι συνεχείς γεωμορφολογικές, κλιματικές και βιολογικές αλλαγές, του χτίσαν πνεύμα ισάξιο με την οξύνοια του τόπου τούτου.  Καταδεικνύοντας την έντονη σε μικρό χώρο και χρόνο διαφορετικότητα των ελληνικών περιβαλλόντων αναφέρω την έντονη κλιματική διαφοροποίηση περιοχών απεχόντων λιγότερο των 100Κm, όπως: 
α) του ξηροθερμικού γαλανού των νότιων Κυκλαδίτικων νήσων, και της ανατολικής Κρήτης όπου το ύψος βροχής υπολείπεται των 400mm (σχεδόν ημιερημικό κλίμα) και 500mm  και
β) των 2500mm του Ψηλορείτη και των Λευκών Ορέων της Κρήτης, και 1800mm των οροσειρών της Κεντρικής  Πελοποννήσου
Δεν είναι τυχαίο επομένως γιατί στον τόπο αυτό φύτρωσαν και φυτρώνουν ανήσυχες, ανυπότακτες σκέψεις αναζήτησης της ύπαρξης της αρμονίας του σύμπαντος κόσμου (εσωτερικού και εξωτερικού). Δεν μπορούσε παρά ο άνθρωπος κάτοικος του τόπου τούτου να ερεθίζεται από τις εναλλαγές που έβλεπε, που βίωνε  και ήθελε και αυτός να γίνει ένα μαζί τους. Δε είναι τυχαίο ότι στο τόπο ετούτο γεννήθηκε ο περιπλανώμενος Οδυσσέας, η πορεία του οποίου αντανακλά και αποδίδει το ανήσυχο πνεύμα του Έλληνα αναζητητή. Γιατί Οδυσσέας υπάρχει κοιμώμενος μέσα σε κάθε Έλληνα, αναμένοντας τη δική του Καλυψώ, τη δική του Χάρυβδη, τις δικές του Σειρήνες να τον ταρακουνήσουν, να τον αφυπνίσουν να διεγείρουν τη φαντασία του και να τον στείλουν μακρυά από τη Ιθάκη του, για να οδοιπορέψει το γυρισμό του μέσα από δρόμο περιπέτειας εναλλαγών, απρόβλεπτου σαν τον πρωϊνό Μαγιάτικο  ήλιο, που κατσουφιάζει το μεσήμερο, γίνεται αστραποβόλα βροχή το απόγεμα, για να μερέψει το βράδυ.
Ταυτόχρονα ο επηρεασμένος από το φυσικό του περιβάλλον Έλληνας  απέκτησε φίλια φιλοσοφική προσέγγιση χειρισμού του περιβάλλοντος με αποτέλεσμα όχι μόνο τη διατήρησή του, αλλά και τον εμπλουτισμό των φυσικών Ελλαδικών περιβαλλόντων με εξαιρετικής αξίας πολιτιστικά στοιχεία. Η θεώρηση αυτή, που συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, προήλθε και διέπεται από έναν απέραντο σεβασμό στη λειτουργία, την προστασία και την αισθητική ηθική του φυσικού περιβάλλοντος. Η θεώρηση αυτή, διαπιστώνεται ανάγλυφα σε όλες εκδηλώσεις του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των προγόνων μας (κοινωνικές, αθλητικές και λατρευτικές εκδηλώσεις, έργα πολιτισμού, και λατρευτικών εκδηλώσεων). Οι αλληλεξαρτήσεις αυτές ανέδειξαν, εμπλούτισαν και επέκτειναν την περιβαλλοντική - οικολογική αξία και σημασία των ελλαδικών περιβαλλόντων με διαχρονικά πολιτιστικά στοιχεία.
Στον Ελληνικό χώρο τα φυσικά περιβάλλοντα έχουν δεχθεί, κατά το απώτερο αλλά και το πρόσφατο παρελθόν την διακριτική και ενσωματωμένη στις φυσικές λειτουργίες, την αισθητική και τη φυσιογνωμία του χώρου, ανθρώπινη επέμβαση. Οι επεμβάσεις αυτές, που έγιναν στα πλαίσια λατρευτικών, πολιτιστικών, ιστορικών κοινωνικών και αισθητικών αναγκών, ενσωματώθηκαν ιδανικά στο φυσικό περιβάλλον και αποτέλεσαν ενιαία αδιαίρετη λειτουργική – αισθητική ενότητα, δημιουργώντας έτσι μια σπουδαία παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Οι πρόγονοί μας σεβόμενοι την αρμονία, τη λειτουργικότητα, τη μεγαλοπρέπεια, τη φυσιογνωμία και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του φυσικού περιβάλλοντος και γενόμενοι μύστες του, απελευθέρωσαν  και διεύρυναν το πνεύμα τους, τις σκέψεις του, την ψυχή τους και τις ιδέες τους. Έτσι όλες οι ανθρώπινες κατασκευές και επεμβάσεις στο φυσικό ελλαδικό χώρο δέθηκαν αρμονικά μαζί του, σε ένα ενιαίο λειτουργικό σύνολο, εμπλουτίζοντας και ενσωματώνοντας σε αυτό στοιχεία φιλοσοφίας, θρησκείας, παιδείας, ιδεών, ελευθερίας, ηθικής, αισθητικής και αναζήτησης. Για του λόγου το αληθές είναι δυνατόν να αναλογιστεί κανείς το λόφο της Ακρόπολης χωρίς τον Παρθενώνα; τη  Δωδώνη, τους Δελφούς, την Ολυμπία χωρίς τα μαντεία, τους ναούς και τα στάδια τους; τα Μετέωρα και τον Άθωνα χωρίς τα μοναστήρια τους; τη Μάνη, τα Ζαγόρια κ.λ.π χωρίς τα αρχιτεκτονικά τους αριστουργήματα; τους χείμαρρους και τα ποτάμια χωρίς τα πανέμορφα πέτρινα θολωτά γεφύρια; τους λόφους και τις κορυφές χωρίς τα γραφικά ξωκλήσια τους κ.λ.π.; Οφείλω να επισημάνω ότι όλες οι παραπάνω επεμβάσεις ήσαν λιτές, συμμετρικές και αρμονικά δεμένες με το χώρο αποπνέοντας μιά προσάδουσα αισθητική σεβασμούΤο μεγαλείο του Ελληνικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στο ότι ποτέ δεν έδωσε ογκώδεις κυριαρχικές και καταπιεστικές του χώρου και του φυσικού περιβάλλοντος κατασκευές, αλλά αντίθετα δημιούργησε κατασκευές που αναδεικνύουν με την πλαστική τους αισθητική και τη συμμετρική τους απλότητα το Φυσικό ΠεριβάλλονΘεωρώ ως κορυφαία εκδήλωση πολιτισμού και ως ανώτερη πνευματική εκδήλωση εκείνη την ανθρώπινη πράξη που όχι μόνο δεν υποβαθμίζει και βιάζει το φυσικό περιβάλλον αλλά αντίθετα του προσδίδει μεγαλοπρέπεια, πνευματικότητα, ηθική ελευθερία και αρμονική αισθητική.
Στη συνέχεια παραθέτω στοιχεία της έντονα περιβαλλοντικής φιλοσοφικής θρησκευτικής και αισθητικής θεώρησης και σκέψης  των αρχαίων προγόνων μας, σημαντικά τμήματα της οποία ενσωματώθηκαν στην ελληνορθόδοξη χριστιανική λατρεία, τα οποία απελευθερώνουν τον άνθρωπο και τον στέλνουν κοντά στον δημιουργό του με όποιο τρόπο κι αν κάποιος τον αισθάνεται. Η παραπάνω αναφορά απορρέει από τη θέση ότι το περιβάλλον όπου γεννιέται και δραστηριοποιείται ο άνθρωπος αποτελεί το δομικό υπόστρωμα επί του οποίου φύονται, αναπτύσσονται και μετεξελίσσονται οι πνευματικές και ηθικές αξίες του ανθρώπου. Πιστεύω ότι ο σημαντικότερος λόγος που ο Ελληνικός πολιτισμός και το ελληνικό πνεύμα μεγαλούργησε, είναι επειδή δέχθηκε την καταλυτική επίδραση του ελληνικού φυσικού περιβάλλοντος.
Το ελληνικό πάνθεον ως γνωστόν αποτελείται από θεότητες οδηγούς των φυσικών φαινομένων. Η αέναος δυναμική και η συνεχής εξελικτική χωροχρονική διανομή σπουδαίων επάλληλων φυσικών περιβαλλόντων και φυσικών φαινομένων και μάλιστα έντονα εναλλασσόμενων σε μικρές αποστάσεις, δημιούργησαν την ενεργή ηθική φιλοσοφική θεώρηση και αναζήτηση των αρχαίων ελλήνων. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες αναζήτησαν την αρχή του παντός στη σύμμιξη τη μεταβλητότητα και την αλληλουχία των φυσικών στοιχείων και φαινομένων, με μια οπτική θεώρηση που διέπεται από ελευθερία σκέψης και από προσπάθεια ερμηνείας του γίγνεσθαι. Η αναζήτηση αυτή απορρέει από προσπάθεια ερμηνείας των πολυποίκιλων και ευμετάβλητων ελληνικών περιβαλλόντων και ελληνικών φυσικών φαινομένων.
Οι ρίζες ερμηνείας των φυσικών φαινομένων δηλαδή των αξόνων του φυσικού περιβάλλοντος, βρίσκονται στην πρώτη περίοδο της ελληνικής φιλοσοφίας τον 6ο αιώνα. Οι Ίωνες φιλόσοφοι της αρχαίας Μιλήτου αναζητούσαν τη φύση των πραγμάτων με αποτέλεσμα να γεννηθούν η φυσική και οι φυσικοί κανόνες. O Θαλής δίδαξε πως σε κάθε φαινόμενο, σε κάθε πράγμα το αίτιο και το αιτιατό είναι αδιαχώριστα. Ο Αναξίμανδρος καθόρισε το σύμπαν, ως ενιαίο αλληλεξαρτώμενο οργανισμό, που οφείλει την ύπαρξη του στο πνεύμα, που αποτελεί την κοσμική ανάσα του ανθρώπου. Ο Ηράκλειτος, με τη ρήση ²τα πάντα ρέει² δίδαξε ότι ο κόσμος είναι αντικείμενο μιας συνεχούς εναλλαγής και μιας συνεχούς κίνησης που πραγματώνεται μέσα σε ένα ²αιώνιο γίγνεσθαι². Ο Ηράκλειτος θεωρεί ότι δεν υπάρχει σταθερή έκφραση του αιώνιου γίγνεσθαι αλλά χαρακτηρίζεται από μια συνεχή μεταβολή των εκφράσεων του ¨κινούν ακίνητου¨ αμετάβλητου όντος της  Ελεατικής Σχολής. Ως έκφραση της μεταβλητότητας αυτής ο Ηράκλειτος αναφέρει τη  φωτιά, που ουσιαστικά εκφράζει τη ροή –μεταφορά - εναλλαγή της ενέργειας. Η μεταβλητότητα αυτή αποτελεί τη δύναμη που κινεί τα πάντα, και αποτελεί το σύμβολο της αδιάκοπης κίνησης και μετάλλαξης του σύμπαντος. Παράλληλα ανέπτυξε τη θεωρία των αντιθέτων, κατά την οποία κάθε ζεύγος αντιθέτων έχει μια δυναμική και μία κυκλική αλληλεπίδραση που φέρνει την κίνηση. Το ζεύγος των αντιθέτων και την επέκτασή του ο Ηράκλειτος τον ονόμασε «Λόγο».  
Τα παραπάνω προβλήματα απασχόλησαν τον άνθρωπο από την ύπαρξή του ως έλλογου όντος και έγιναν πολλές προσπάθειες ερμηνείας του φυσικού περιβάλλοντος και των μετεξελίξεων του.  Κατά την Αναγέννηση σε μια προσπάθεια απαλλαγής των δεσμών του ανθρώπου από τα καταπιεστικά δεσμά του δογματισμού – απολυτότητας της Καθολικής Εκκλησίας άρχισαν οι πρώτες προσεγγίσεις με πειραματική απόδειξη. Όμως η εξέλιξη των φυσικών κανόνων και της ανάπτυξης των Μαθηματικών προώθησαν την απώλεια της ενιαίας ολότητας - έκφρασης του ανθρώπου γεννώντας διχασμό μεταξύ άϋλης ψυχής και σώματος – ύλης.  Ο δυϊσμός ανθρώπου-περιβάλλοντος εκφράστηκε εντονότερα στη φιλοσοφία του Καρτέσιου. Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε πνευματικά και υλικά, που συνιστά την ουσία της Καρτεσιανής φιλοσοφίας, οδήγησε στην διατύπωση των νόμων της φυσικής και στην καλούμενη τεχνολογική πρόοδο. Ταυτόχρονα προήγαγε το διαχωρισμό νου - σώματος, με το νου να αναλαμβάνει τον έλεγχο του σώματος και να το κατευθύνει, ή καλύτερα να οδηγείται από αυτό μέσα από μια πορεία ηδονικής– απολαυστικής κάλυψης των σωματικών αναγκών του, χωρίς πνευματικό υπόστρωμα. Έτσι ο άνθρωπος διέσπασε την ενιαία ολότητά του (σώμα και πνεύμα) διαχωρίστηκε σε τμήματα, έπεσε στο χάος μιας μόνιμης σύγχυσης, με αποτέλεσμα άλλα να προσδοκά, άλλα να πιστεύει και άλλα να πράττει. Έφτασε σε τέτοιο σημείο σύγχυσης, ώστε μέρος του εαυτού του να εγκρίνει και μέρος του να απορρίπτει. Λειτουργεί σαν να ντρέπεται, σαν να  αρνείται την αρμονία και την γαλήνη του εαυτού του, γενόμενος αιχμάλωτος της ματαιοδοξίας του, οδηγούμενος σε απογοήτευση, ματαιότητα και πεσιμισμό. Ουσιαστικά ο άνθρωπος διαχωριζόμενος από τη φυσική του μήτρα το περιβάλλον, απώλεσε την ελευθερία του και στράφηκε απεγνωσμένα στην ωραιοποίηση της φυλακής του. Η Καρτεσιανή θεώρηση, που επικράτησε στη δυτική σκέψη, βλέπει τον εξωτερικό κόσμο ως ένα σύνολο ξεχωριστών αντικειμένων. Το Φυσικό Περιβάλλον θεωρήθηκε ως πλέγμα ξεχωριστών τμημάτων, που το καθένα προσφέρεται για εκμετάλλευση από τα διάφορα συμφέροντα. Έτσι αρχίζει η καταστροφή του Φυσικού Περιβάλλοντος δηλαδή του σπιτιού μας, του τροφοδότη μας, του ίδιου του εαυτού μας. Η διάσπαση αυτή, που επεκτάθηκε στην κοινωνία με το σχηματισμό - διαχωρισμό σε έθνη, φυλές, θρησκευτικές και πολιτικές ομάδες, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την αρχαιοελληνική αντίληψη για το περιβάλλον και το φυσικό κόσμο, που διέπονταν από τις αρχές της αιωνιότητας, της ανανέωσης και της ανακύκλησης των φυσικών στοιχείων και φαινομένων. Η φιλοσοφική θεώρηση των σχέσεων του ανθρώπου με τη φύση και τον άνθρωπο περιγράφεται ανάγλυφα από τις ακόλουθες αρχαιοελληνικές, ευαγγελικές θα έλεγα, ρήσεις: 
Ø  η εναρμόνιση του ανθρώπου προς τον  άνθρωπο
Ø  η εναρμόνιση του ανθρώπου προς τη φύση
Ø  η εναρμόνιση των αγαθών απόληψης προς τις πραγματικές ανάγκες
Η θεώρηση αυτή των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων περί επιζήτησης – επίτευξης του ανθρώπινου «Μέγιστου Είναι», έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σύγχρονη  υπερκαταναλωτική προσέγγιση «του Μέγιστου Έχειν». Η προσέγγιση αυτή, που εκφράζεται από τις φράσεις - ρητά «Παν το πολύ τη φύση πολέμιον», «μηδέν άγαν» και πολλά άλλα, αποδίδει την προσέγγιση των προγόνων μας, στην ανάγκη μη ικανοποίησης άχρηστων, τεχνητών αναγκών, αλλά στην επιδίωξη επίτευξης των μέγιστων πνευματικών καρπώσειων καθοριζόμενων από την παγκόσμια αρμονία. Ο μόνος που υπερέβει τις παραπάνω αλήθειες ήταν ο λόγος του Χριστού και όχι των φανφαρόνων αρχομανών της θρησκείας, λόγος που όριζε τον συνάνθρωπο ως εαυτόν, ως αλήθεια, ως Λόγο Οδηγό Ζωής. Δυστυχώς η δυτικότροπη Καρτεσιανή αντίληψη περί ύπαρξης ξεχωριστών τμημάτων του περιβάλλοντος υποκείμενων σε ανθρώπινη ληστρική εκμετάλλευση, και το κυριότερο το πέρασμα των εννοιών αυτών στον εαυτό μας, στο περιβάλλον και στην κοινωνία, αποτέλεσε και αποτελεί το αίτιο των σύγχρονων κοινωνικών οικολογικών και πολιτιστικών δεινών, που μας αλλοτρίωσε από τη φύση και τους συνανθρώπους μας. Η θεώρηση αυτή οδήγησε σε άνιση κατανομή των φυσικών πόρων, γέννησε το παγκόσμιο πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό  χάος, τη βία και μόλυνε το φυσικό περιβάλλον.
Αναμφισβήτητα ο Καρτεσιανός διαχωρισμός παρουσίασε τεχνολογικά επιτεύγματα, ιδίως κατά το τέλος του αιώνα μας. Τα επιτεύγματα αυτά όμως ήταν και είναι αντίθετα με κάθε περιβαλλοντική ηθική.Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά επιβάλλεται να εγκαταλείψουμε τον τεμαχισμό του εσωτερικού μας κόσμου, και του Φυσικού Περιβάλλοντος και της κοινωνίας και να επιστρέφουμε στη ιδέα της αδιάσπαστης ολότητας όπως την εξέφρασαν πρώτοι οι Έλληνες φιλόσοφοι. Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να επιστρέψει η αγάπη στο ενιαίο αεικίνητο, συνεχώς μεταβαλλόμενο αλλά σταθερά υπάρχον Φυσικό Περιβάλλον, να επιστρέψει δηλαδή η Ηρακλειτική Θεώρηση των φυσικών νόμων. Η επιστροφή αυτή είναι μονόδρομος και αν δεν συντελεστεί γρήγορα τότε θα αυτοκαταστραφούμε.


ΥΓ. Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στη μνήμη του πατρός μου, που μου εμφύσησε την έννοια της ηθικής του χώρου και του γίγνεσθαι, την οποίαν δυστυχώς ο σύγχρονος άνθρωπος, αποστασιούμενος από το ειρήνη υμίν της χριστιανικής υπέρβασις, την πολεμά θανατώνοντας την εσωτερική του γαλήνη.

Θεοφάνης Β. Παυλίδης

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ στο Σύδνεϊ

04094003λλλλλλ

Captureννννννννννννννννννννν
Μια ενδιαφέρουσα έκθεση εικαστικών έργων θα πραγματοποιηθεί από  την Τετάρτη 25-10-  έως  τις 4-11  2017, στην αίθουσα του «Άτλα»  96  Illawarra Rd Marrickville και ώρα από 6 έως 9 μ.μ. 22 καλλιτέχνες από το Σύδνεϊ θα παρουσιάσουν εικαστικές δημιουργίες τους που θα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και τεχνοτροπιών.
 Να σημειώσουμε πως η έκθεση συντονίζεται από επιτροπή όπου σ’ αυτή ανήκουν και οι εικαστικοί  Γιώργος Μιχελεκάκης και Ντίνα Τουρβά.
Επίσης στην παραπάνω έκθεση συμμετέχει κι ο υπεύθυνος της ιστοσελίδας «Βρυσούλες γνώσης» Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος  για πρώτη φορά με τις γνωστές του από το διαδίκτυο ζωγραφιές και Σκίτσα.

Capture
Παράλληλα το ίδιο βράδυ θα παρουσιαστεί  ο «μονόλογος της Αντιγόνης » του θεόδωρου Ραχιώτη,  σε σκηνοθεσία Κώστα Νταβίσκα και με προταγωνίστρια την Κική Μπέτη.
Η πρόσκληση είναι ανοικτή σε όλους να απολαύσουν δύο σημαντικές  καλλιτεχνικές  εκδηλώσεις
https://vrysoulesgnosis.wordpress.com

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

«ΕΝΑΓΩΝΙΟ ΞΥΠΝΗΜΑ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Αποτέλεσμα εικόνας για αρχαίο βιβλίο συνταγών

Σηκώθηκε μέσα στη νύχτα. Αβασίλευτο το φεγγάρι. Αχάραγο. Συχνά πυκνά πνιγόταν μέσα στις σφυκτοπλεγμένες έγνοιες του. Μπερδεμένες σαν συρματόσκοινα σκουριασμένα που του είχαν αφορμίσει το νου. Ούτε το ξανθό χαμόμηλο μα ούτε η μαντζουράνα μπορούσαν να  μαλάκωναν το ντελίριο του. Τα μαντζούνια που πιπιλούσε μωρό έλειπαν  προ πολλού από  την καρυδένια σιφονιέρα.  Υπήρξαν εύκολο κέρασμα για κάθε λαίμαργο φαγάνα.  Έτσι, άνοιξε τα παραθυρόφυλλα στους μυστικούς φρουρούς της νύχτας. Τους κάλεσε πλάι του, με αδρή πληρωμή να τραβήξουν το αγκαθωτό συρματόσκοινο  από πάνω του να γαληνέψει ο λογισμός του.
Δενόντουσαν οι έγνοιες θηλιά στο λαιμό. Πάγωνε εγκλωβισμένος στις αραχνιασμένες φυλακές της ψυχής, στα φθαρμένα σκαλοπάτια της απρόσωπης πολιτείας.
Κάποιοι φίλοι του σφύριξαν δυνατά πως όλοι οι άνθρωποι βράζουν στο ίδιο καζάνι. Τα ξερόκλαδα με  το χλωμό χορτάρι. Εκείνο, που ακόμη τον ήλιο δεν έχει αντικρίσει. Τον συντάραξαν από την πάγια θέση του,  τα  βήματα που άφησαν τα ανυπόδητα πέλματα του πάνω στο σώμα της γης να ακολουθήσει πριν ο παλαιός των ημερών πετεινός σφαγιαστεί και δεν ξαναλαλήσει.
Ντύθηκε όπως όπως. Πήρε παραμάσκαλα το αρχαίο του λεξικό. Εκείνο με  τις λεκιασμένες ώες κι άνοιξε το σφράγισμα να αποκρυπτογραφήσει τους ιερογλυφικούς χρησμούς των προγονικών ονείρων.
Πριν φανεί η  πρώτη ηλιαχτίδα καλημέρισε την καινούρια ζωή. Σαν ίαμα στις φλέβες πλημμύρισε το φως του ήλιου. Χάιδεψε τους γκρίζους κροτάφους του, τινάζοντας από πάνω του το κάλυμμα της απραξίας. Λαχανιασμένος ανέβαινε την ανηφόρα, τη σπαρμένη με μύρτιλα.   Βαμμένος κόκκινος ο δρόμος από ματωμένο ιδρώτα που πάνω του είχαν ριζώσει εκατόφυλλες τριανταφυλλιές, σαν εκείνες που έφτιαχνε η μάνα του ροδοζάχαρη και τον κερνούσε, σαν εκείνες που έφτιαχνε ροδόνερο και τον έλουζε. Τώρα τα κλαδιά τους  είχαν αναρριχηθεί πλεγμένα με αγκαθωτές βατομουριές και αγριόχορτα.
Προχώρησε ώρα πολλή μέχρι που μεσημέριασε.  Στο τούμπι  της ξερολιθιάς απόκαμε να ξαποστάσει. Είχε χρόνια να σταθεί σ’ εκείνο το  σημείο. Συνήθως, όταν περνούσε από εκεί, το προσπερνούσε. Ήταν την εποχή εκείνη  που ‘χε ξεχασμένη την καταγωγή του. Καθώς έγινε νεόπλουτος και μεγαλομανής, άπλωσε τις ρίζες του  στην άγονη λαοθάλασσα απροστάτευτος.  Του είχε καλλιεργηθεί η ψευδαίσθηση για μεγάλη ζωή.
Αγνάντεψε γύρω  του. Μήτε  κουδουνίσματα ακούγονταν μήτε φλογέρες. Ο θεός Πάνας είχε σωπάσει εδώ και χρόνια το κελάρυσμα των ήχων .  Η γη ήρεμα χάιδευε την φουσκωμένη μήτρα της. Ξέπλενε  τις  νεκρωμένες πληγές της. Ζύγιαζε το μοίρασμα της μερίδα της. Αν και την είχαν καταπνίξει  τα δάκρυα του ουρανού οι φλέβες της  ήταν οργωμένες απ’ τη βροχή και τον ήλιο.  Σε ‘κείνα τα σημεία είχαν βρει κρυψώνα οι ρίζες της άγριας μέντας και του έλατου.
Έγειρε το βλέμμα. Κοίταξε σχολαστικά το τούμπι  που καθόταν. Ανθισμένοι ασφόδελοι και λειχήνες...  Όταν ήταν παιδί,  η  Βάβω Βάγια του είχε ειπωμένο πολλά μυστικά για τα βοτάνια της ξερολιθιάς. Ξεπόρτιζε  το πουρνό με τη δροσιά να φέρει μάτσο τους ατρύγητους χυμούς στο πανέρι. Να φκιάσουν αλοιφές για τις δερματοπάθειες.
Άνοιξε το βιβλίο που σφυκτοκρατούσε για ώρα. Οι εικόνες αλλοιωμένος. Ο βιβλιοφάγος είχε κατεστραμμένες  τις  πανάρχαια δοκιμασμένες συνταγές. Τα μάτια του τραμπαλίζονταν ανάμεσα σε μισοσβησμένα σύμβολα και  ζυγισμένα δράμια. Έσπαζε το κεφάλι του σε χίλια κομμάτια μπας και αναθυμηθεί τις θεραπευτικές  συνταγές των προγόνων του.…

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017



ΚΑΝΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ




Αποτέλεσμα εικόνας για το κύμα να κοιτάξεις



ΚΑΝΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ

Σαν παγώνι φουσκώνεις
κι όλο σκόνη σηκώνεις
τον ήλιο κρύβεις που κοιτώ
κάνε στην άκρη για να δω
το δρόμο αυτόν που ψάχνω.

Δεν θέλω πούπουλα φτερά 
έχω τα χέρια ανοιχτά
να δώσω και να πάρω
ό,τι αξίζει στη ζωή
για να τραφεί μια ψυχή
που μάχεται με θάρρος.

Σαν  φύγω μη με ψάξεις
το κύμα να κοιτάξεις
που μ’ έφερε ως εδώ.
Σαν φύγω κοίτα μόνο  
το φως το απολλώνιο
που πνίγεται  σε δάκρυ αλμυρό.


5 Απριλίου 2016

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

«ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΑΜΟΥΣΤΑΚΟ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Αποτέλεσμα εικόνας για γκέμια

ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΑΜΟΥΣΤΑΚΟ

Μικρό παιδί αμούστακο βαδίζει με καμάρι
Κρατάει μπόι ανθηρό και γκέμια τ’ Αλωνάρη
Σε βρύση στέκει δροσερή νίβει το πρόσωπό του
Και βγάζει απ’ το δισάκι του τ’ αδούλωτο όνειρο του.
Όνειρο τρέξε μακριά και πάλι γύρνα πίσω
Ήλιους φεγγάρια και ουρανούς το σώμα μου να ντύσω
Μ’ άστρα να λούσεις την ψυχή  και το κορμί ν’ αγγίξεις
Με της αγάπης το φιλί για  να με σεργιανίσεις.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη