Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

«Ικεσία» από τη Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη


 

 Μέρες έρχονται και φεύγουν
κι εγώ από την πολεμίστρα της ζωής
σημαδεύω με την σφεντόνα τους εφιάλτες μου.
Μη με πυροβολείτε καθώς
η ψυχή μου κοιτάζει τα είδωλα των ματιών σας.
Προσπαθώ να αντιστρέψω τη λανθασμένη σας εικόνα!
Μέχρι πότε θα τυραγνάτε μια σκέψη καθαρή;
Δεν καταλάβατε ακόμα
πως πηγάζω από κρυστάλλινα βουνά;
Λέτε  πως έχετε ψυχή..
Μας πώς μπορείτε να βασανίζετε
την αύρα  που σας χαϊδεύει;
Στο κρουσταλλένιο μου καθρεφτάκι
καθρεφτίζεται ο ήλιος
φέρνοντας την θέρμη του στη γη.


Λευκές  μου αγάπες: φτερουγήστε!
Στους λευκούς λογισμούς
δεν υπάρχουν εμπόδια!
Φοβάμαι λευκό μου όνειρο!
Το τείχος της πολεμίστρας μυρίζει μπαρούτι.
Τα βόλια περιμένουν ανάφλεξη...


Μη με πυροβολείτε!
Τα χέρια μου είναι άοπλα.
Φυλούν μόνο ένα νεκρό, κατάλευκο περιστέρι!... 

Ό,τι έλεγα  «Χθες» λέω και  «Σήμερα».
Ακόνισα  τη λεπίδα της λογικής και δολοφόνησα τη ζωή μου!....

Μαρία Κολοβού -Ρουμελιώτη


Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

«Το τραγούδι των αγγέλων μου» από τη Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη






















Στίχους δεν ξέρω να λέγω∙
ξέρω όμως να τραγουδώ το τραγούδι των αγγέλων μου.
Μελωδίες που κελαρύζουν στην ψυχή κι αγκαλιάζουν το σώμα.
Ήχοι που ποτέ δε στερεύουν και μόνο φουντώνουν
τη φυλλωσιά της ζωής και τρέφονται απ’ υψηλές στεντόρειες νότες.
Το μέλπουν τα χείλη των αγγέλων μου∙
το σιγοψιθυρίζουν στ’ όνειρα μου∙
κι όταν ξυπνώ, συνταίριασμα κάνω τη φωνή τους
με τη δική μου φωνή.
Ίσως να είχες ακούσει κάποτε ετούτο το τραγούδι.
Ίσως και να μη το ‘χεις ακούσει ποτέ.  Όμως, δεν πειράζει…
Οι Άγγελοι μου βρίσκονται παντού να σου θυμίζουν
πως κάποτε ήταν άνθρωποι που διάβαιναν τη γη
πριν διαβούν τα μονοπάτια του Παραδείσου τους.

Ήτανε Κυριακή! Ημέρα Ανάστασης κι Ανάπαυσης
όταν πρωτόειπαν το τραγούδι τους.
Από τότε το τραγουδούν ακαταπόνητα.
Έτσι έμαθα να τραγουδώ δίχως ήχους παράφωνους
γιατί εκείνο το τραγούδισμα
μέσα απ’ την κούνια μού ‘μαθαν να λέγω.

«Παρήγγειλα για χάρη σου χίλιες κυψέλες μέλι
Να σου μελώνω το ψωμί να ‘ναι γλυκιά η ζωή σου
Να βάζω και στα χείλη σου λόγια γλυκά να ραίνουν
Να βάζω στις αγκάλες σου χρυσάφια να κολλούνε.
Να δίνω σ’ όσους  σε κοιτούν ευχές γλυκές να κρένουν
Να δίνω σ’ όσους συναντάς να σε καλωσορίζουν
Να ‘χουν τις πόρτες ανοιχτές, καλούδια  μελωμένα
Να μη στερεύει το καλό, μήτε ο καλός ο λόγος!!!».

 Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη

(Οι στίχοι γράφτηκαν 14 Ιουλίου 2013)

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Αποφθέγματα από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη

  • Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκεν την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου
  • Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρη σώματα και ψυχάς. 
  • Για ν’ αποκτήση κανείς γρόσια, άλλος τρόπος δεν είναι, πρέπη νάχει μεγάλη τύχη, να εύρη στραβόν κόσμο, και να είναι αυτός μ’ ένα μάτι, δεν του χρειάζονται δύο. Πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια, με τριανταέξ τα εκατό θαλασσοδάνεια, το διάφορο κεφάλι. 


Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Σύλλογος Νέων Καλλιτεχνών Πατρών εγκαινιάζει την Έκθεση Εικαστικών Δημιουργιών μελών του με τίτλο: Mix and Match.

Ο Σύλλογος Νέων Καλλιτεχνών Πατρών εγκαινιάζει την Έκθεση Εικαστικών Δημιουργιών μελών του με τίτλο: Mix and Match. Στην Αίθουσα Σώκαρη του Μεγάρου Λόγου και Τέχνης
                   
                                              ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
 Ο Σύλλογος Νέων Καλλιτεχνών Πατρών εγκαινιάζει την Τρίτη 1  Οκτωβρίου 2013 και ώρα 19.00 στην Αίθουσα Σώκαρη του Μεγάρου Λόγου και Τέχνης την Έκθεση Εικαστικών Δημιουργιών μελών του, με τίτλο: Mix and Match.
Eννέα γυναίκες καλλιτέχνες, έχοντας τη λατρεία της αναζήτησης, εκφράζονται με κάθε τρόπο δημιουργώντας χειροποίητα κοσμήματα με ιδιαίτερη τεχνοτροπία, μοντέρνα προσέγγιση, καλλιτεχνική αρτιότητα και αισθητική χάρη.
Η ανωτέρω Έκθεση θα διαρκέσει απο 1-4 Οκτωβρίου 2013.
Συμμετέχουν:
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΑΥΡΟΚΟΤΑ, ΚΑΡΟΛΙΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΑΛΙΚΗ ΔΙΟΥΝΥΣΟΠΟΥΛΟΥ - ΚΥΡΙΑΖΗ, ΑΡΧΟΝΤΩ ΤΖΟΥΝΤΗ, ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΛΕΒΕΝΤΑΚΟΥΓΕΩΡΓΙΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΡΥΜΠΑΛΗ, ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΛΑΝΤΖΗ, ΒΙΚΥ - ΜΑΝΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Αποτελέσματα 6ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού του Φιλολογικού-Λογοτεχνικού Ομίλου Αγρινίου «Κωνσταντίνος Χατζόπουλος»

pol-xatzopoulos 

Το Δ.Σ. του Φιλολογικού -Λογοτεχνικού Ομίλου Αγρινίου «Κωνσταντίνος Χατζόπουλος» στη συνεδρίαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 επικύρωσε τον πίνακα βαθμολογίας της 3/μελούς Κριτικής Επιτροπής που αξιολόγησε τα 510 ποιήματα του Διαγωνισμού.
Η  Επιτροπή   συγκροτήθηκε από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές: Κατερίνα Κωστίου(Πανεπ. Πατρών) και Αθηνά Βογιατζόγλου(Πανεπ. Ιωαννίνων), και  τον καταξιωμένο ποιητή- κριτικό λογοτεχνίας Κώστα Γ. Παπαγεωργίου.
Η τελική κατάταξη των διακριθέντων έχει ως ακολούθως:

Α’ ΒΡΑΒΕΙΟ (χρηματικό έπαθλο: 600€)

Ελένη Χριστοφοράτου, από Νέα Ερυθραία Αττικής
για το ποίημα «Ασέλγεια μνήμης»

Β’ ΒΡΑΒΕΙΟ (χρηματικό έπαθλο: 400€)
Χάρης Μελίτας, από Γλυφάδα Αττικής
για το ποίημα «Οι Συμπαίκτες»


Γ’ ΒΡΑΒΕΙΟ (χρηματικό έπαθλο: 200€)

Ειρήνη Χαραλάμπους, από Λευκωσία Κύπρου
για το ποίημα «Ας ξεχαστώ»


Α’ ΕΠΑΙΝΟΣ

1)Γεώργιος Κουλιανός, από Ιωάννινα
για το ποίημα «Το πείραμα»
2)Ειρήνη Ρηνιώτη, από Πειραιά
για το ποίημα «Ξυλουργείο»


Β’ ΕΠΑΙΝΟΣ

1)Παναγιώτης Αργυρόπουλος, από  Θεσσαλονίκη
για το ποίημα «Η μαύρη τρύπα»
2)Θεόφιλος Γιαννόπουλος, από Θεσσαλονίκη
για το ποίημα «Σαν παιδί»
3)Αρετή Μανιουδάκη, από Ηράκλειο Κρήτης
για το ποίημα «Αν»
4)Ελισσάβετ Φρεγγίδου, από Κιλκίς
για το ποίημα «Δεν είναι εύκολο»


Γ’ ΕΠΑΙΝΟΣ

Χριστίνα Πασχάλη,  από Τρίκαλα
για το ποίημα «Οιωνοσκοπία»
[Στα παραπάνω ποιήματα, ο Α΄ και ο Β΄ έπαινος απονέμεται από κοινού ως ισόβαθμα.
Όλοι οι  έπαινοι συνοδεύονται από δέματα λογοτεχνικών βιβλίων.]


ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ (για τοπικό θέμα, χρηματικό έπαθλο 200€)

Ελένη Μπακάλμπαση, από Λάρισα
για το ποίημα «Αγρίνιο»


Η απονομή Βραβείων- Επαίνων- χρηματικών Επάθλων θα πραγματοποιηθεί σε ειδική εκδήλωση περί τα τέλη του τρέχοντος έτους 2013 ή  στις αρχές του 2014.
Όσοι από τους ενδιαφερόμενους επιθυμούν να πληροφορηθούν την αναλυτική τους βαθμολογία, μπορούν να απευθύνονται  στις  διαδυκτιακές εφημερίδες του Αγρινίου:
agrinionews, agriniopress, agrinioculture  και  Η Νέα εποχή.

"Κελεύσματα" από τη Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη

Κάθε που βραδιάζει
Κι ο ουρανός στολίζεται με ρουμπινή κασμίρια
Ιχνηλάτης γίνε των ονείρων σου
Ακολουθώντας το πέταγμά τους
Πάνω στις φτερούγες των γλάρων
Καθώς  νοσταλγούν την τελευταία τους βουτιά
Στις άπλετες αγκάλες της θαλάσσης.

Τότε ψυχή μου,
Θα βυθιστείς στο βαθυγάλαζο κιλίμι της
Και γύρω σου θα γαληνέψουν οι Χειμώνες
Φέρνοντας η αυγή
Λυσίκομη την Άνοιξη
Με γιοφύλλια και ρόδα  στα μαλλιά!

Κι εσύ
Ποτέ πια δεν θα κλάψεις
Γι’ αυτό που άφησε τα χέρια σου γυμνά
Δίχως να σ’ αποχαιρετήσει!...
Μόνο θα χαμογελάς
Στα νεογέννητα  όνειρα
Που κουβαλάει για σένα η Θέτιδα
Πλένοντας με μύρο
Την αχίλλειο πτέρνα του κορμιού σου!...

 Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη

(Οι στίχοι ανήκουν στην ανέκδοτη ποιητική συλλογή: ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ)

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΛΑΣΚΑΡΗ Π. ΖΑΡΑΡΗ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΚΟΥΚΙΔΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ: "Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ".

(Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013 ΣΤΟΝ ΕΞΗΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟ: http://koukidaki.blogspot.gr/2013/09/h-thalassa-pou-mas-enwnei.html).






 Η θάλασσα που μας ενώνει
Συλλογή σύντομων πεζογραφημάτων

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ήρα Εκδοτική, 2013
191 σελ.
ISBN 978-960-9780-22-3, [Κυκλοφορεί]
1) Καταλαβαίνω ότι οι ιστορίες της συλλογής δημιουργήθηκαν περιστασιακά και αυτόνομα ενώ ενώθηκαν αργότερα όλες μαζί σε τούτο το βιβλίο. Ή κάνω λάθος; Πώς δημιουργήθηκε η συλλογή;
   Όλες οι ιστορίες αποτελούν μια προσπάθεια δημιουργικής γραφής μ’ επίκεντρο την αναβίωση διάφορων περιπετειών απ’ τα πιο επώδυνα κεφάλαια της ιστορίας της Ελλάδας. Ξεκίνησα με την πίστη πως το ιστορικό παρελθόν ανασαίνει πάντα μέσα στο παρόν, για να μας συγκινήσει, να μας κάνει να νιώσουμε περήφανοι, αλλά και να μας προβληματίσει στις περιπτώσεις που τα γεγονότα δεν εξελίχτηκαν ευνοϊκά όσον αφορά τον Ελληνισμό. Με το πέρασμα των χρόνων διαγράφεται μια κοινή πορεία ανθρώπων-πρωταγωνιστών σε συνάφεια με την πατρίδα τους, που φαντάζει σαν μια προσωποποιημένη εικόνα γυναίκας κουρελιασμένης, μπαρουτοκαπνισμένης, χτυπημένης από μύρια δεινά, πεσμένης κάτω στο χώμα και ανήμπορης να στηριχτεί στα σακατεμένα πόδια της. Διαδρομές του χθες που γίνονται επίκαιρες και μας βοηθούν να διαφυλάξουμε πάση θυσία όσα πρέπει να σωθούν και να καταστούν κτήμα Ελλήνων ες αεί.
   Εκτός από τη σκέψη που κινητοποιούσε τη μνήμη για πρωτόγνωρα ταξίδια μέσα στους δαιδάλους της ιστορίας και σε τόπους όπου κάποτε γιγαντώθηκε ο Ελληνισμός, η ανακάλυψη των παλιών, απλών, αγνών, εργατικών και με μεγάλα ψυχικά αποθέματα ανθρώπων του παρελθόντος, εξασκούσε μια ιδιαίτερη γοητεία σε μένα, ώστε να επιδίδομαι απερίσπαστος στη συγγραφή αυτών των πεζογραφημάτων.
   Η πρόσκληση ήταν και θα συνεχίζει να είναι μια τριμηνιαία εφημερίδα τοπικού, λαογραφικού περιεχομένου «Νέα Αγχίαλος», όπου μέσα στις σελίδες της προβάλλονται οι φωνές εκείνες που αναθερμαίνουν την παράδοση και συντελούν στον σχηματισμό της ιστορικής συνείδησης. Έτσι λοιπόν, αφού υπήρχε το έντυπο που διψούσε για πνευματική «αιμοδοσία», δεν σταμάτησα ν’ αντλώ έμπνευση από ανθρώπους και τόπους που δεν γνώρισα ποτέ. Θα μπορούσαν να είναι παρόμοιοι άνθρωποι στη συμπεριφορά τους με τον παππού και τη γιαγιά μου, με φανερά δράματα αλλά και με πολλές κρυμμένες αλήθειες, που τη νύχτα τις ώρες του ύπνου δραπετεύουν και γίνονται άλλοτε όνειρα άλλοτε εφιάλτες. Κατασταλάζουν μέσα στις εμπειρίες και συχνά αυλακώνουν τα πρόσωπα με την πίκρα, μέχρι που τα δάκρυα γίνονται ασυγκράτητοι χείμαρροι. Πλησιάζουν τον δικό μας χρόνο που δεν ζήσαμε ακόμη δυστυχίες και πολέμους -πέρα βέβαια από την πρόσφατη οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουμε- οριοθετώντας μια θάλασσα, την «Θάλασσα που μας ενώνει», που βρέχει με την αλμύρα της μαγευτικούς όρμους, φιλόξενα παράλια, νησάκια απομονωμένα, επικίνδυνα σημεία -όπου οι ναυτικοί προσεύχονταν όταν περνούσαν με τα καράβια- και αρκετά άλλα μέρη που κάποτε είχαν συνδεθεί με την πρόοδο του Έλληνα και από τότε που τον χάσανε, δυστυχήσανε. Πατρίδες που μπορεί να άλλαξαν χέρια, όμως δεν έπαψαν να ζουν συνεχώς μες στην ψυχή μας και να μας μεθάνε με τις αναμνήσεις μιας ποιοτικής ζωής. 
  
2) Οι μνήμες τούτες είναι τραυματικές και αφορούν αδικίες και απώλειες σχετικά με καίρια σημεία της ελληνικής ιστορίας. Ποια ήταν η πηγή της έμπνευσής σας; Μήπως έχετε στο οικογενειακό σας περιβάλλον ανθρώπους που έζησαν ή βρέθηκαν πολύ κοντά σε κάποια τέτοια κρίσιμη περίοδο;
   Μ’ έκαιγε εδώ και χρόνια η επιθυμία να ταξιδέψω στους όμορφους τόπους όπου έζησαν οι πρόγονοί μου, εκεί που απολάμβαναν τα πλούσια αγαθά που τους πρόσφερε η φύση και η εργασία τους. Ζούσαν κυρίως απ’ τη θάλασσα, τις αλυκές και τα αμπέλια στα δυτικά παράλια του Εύξεινου Πόντου, σε μια αυτόνομη επαρχία στη Νότια Βουλγαρία υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την Ανατολική Ρωμυλία. Μέσα στα όρια αυτής της επαρχίας υπήρξε μία ακμάζουσα πόλη, η Αγχίαλος, με αμιγή ελληνικό πληθυσμό. 
   Όταν ζεις σ’ ένα ανάλογο περιβάλλον, σε μια σύγχρονη κωμόπολη η οποία ιδρύθηκε απ’ τους πρόσφυγες της Αγχιάλου της Ανατολικής Ρωμυλίας, άμεση συνέπεια είναι να εμποτιστεί κάθε κύτταρό σου με τον πόνο και την τραγωδία του «ξεριζωμού», ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι τα πρώτα χρόνια που οι πρόσφυγες είχαν ν’ αντιμετωπίσουν αμέτρητα στοιχειά της φύσης -απέραντα έλη, η ελονοσία αποδεκάτιζε τον κόσμο- και να εξημερώσουν έναν άγριο τόπο, κάθε δραστηριότητά τους, κάθε αντικείμενο τούς θύμιζε τη γενέτειρά τους, εκείνη την αγαπημένη πόλη, στους δρόμους της οποίας έπαιξαν όταν ήταν παιδιά, έζησαν τα πρώτα καρδιοχτύπια και τους μεγάλους τους έρωτες, ενώ έτυχαν μια υψηλού επιπέδου εκπαίδευση στα υπάρχοντα αξιόλογα σχολεία και στα διδασκαλεία.   
   Βέβαια, δεν περιορίστηκα μονάχα στην πατρίδα των προγόνων μου, μα άφησα τη φαντασία να περιπλανηθεί παντού ελεύθερη, ενώ κατέφυγα σε πολλά ιστορικά βιβλία, όπου θα μπορούσα ν’ αντλήσω πληροφορίες, για να ολοκληρωθεί μ’ επιτυχία η προσπάθειά μου. Μίλησα για την Κύπρο που κατέλαβε ένας Οθωμανός Σουλτάνος ο Σελίμ ο Β΄ το 1570, λόγω του μεγάλου πάθους του για το κρασί. Μίλησα για την εισβολή των Τούρκων και για κάποιους Ελλαδίτες στρατιώτες που μάχονταν με ελλιπή στρατιωτικά μέσα και ενώ συνέβη να στριμώξουν αρκετά τον εχθρό, κάποιοι πολιτικοί και στρατιωτικοί κύκλοι της Αθήνας στέλνανε αδικαιολόγητα εντολή να εγκαταλείψουν όλοι τις θέσεις τους. Μίλησα για έναν προδότη στους κόλπους της Φιλικής Εταιρείας, αλλά και για τον ρομαντικό φιλέλληνα ποιητή Λόρδο Βύρωνα που τη μέρα των γενεθλίων του έγραφε ένα υπέροχο ποίημα για την Ελλάδα. Με αφορμή την ομιλία ενός Υπουργού σ’ ένα χωριό της Ηπείρου, προσπάθησα να ξεσκεπάσω πολλές αδυναμίες του πολιτικού μας συστήματος, μιας και η «χρεοκοπία» είναι μία λέξη που ακούγεται συχνά στην Ελλάδα και είχε γράψει σχετικά για το πώς μπορούμε να την αποφύγουμε, έναν αιώνα πριν στην εφημερίδα «Ακρόπολις», ο μεγάλος Σκιαθίτης κοσμοκαλόγερος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Έστρεψα το ενδιαφέρον μου γενικά σε όσους σπάσανε τα «τείχη» της πεπερασμένης ανθρώπινης φύσης και της αδυναμίας τους, χωρίς να τους ενδιαφέρει το «ταπεινό σαρκίο τους».  
   Άραγε, πού βρήκαν εκείνοι τη δύναμη και φτάσανε να γίνουνε ήρωες; Ενώ εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες, αδυνατώντας να εγκαταλείψουμε τον ασφαλή ευδαιμονισμό μας, «ρίχνουμε τις ασπίδες» με την πρώτη δυσκολία και πίεση. 
3) Επίσης, παρατηρώ ότι στους ήρωές σας συναντάμε τόσο αντρικές όσο και γυναικείες φυσιογνωμίες -και παιδιά-, σε αντίθεση με το σύνηθες που είναι να γράφει κανείς για χαρακτήρες του ίδιου φύλου, ίσως επειδή είναι πιο εύκολο. Πώς καταφέρνετε να αφουγκραστείτε την ψυχολογία της γυναικείας προσωπικότητας; 
   Στο πεζογράφημα που δανείζει τον τίτλο του σε ολόκληρη τη συλλογή, πρωταγωνιστεί ένα δεκάχρονο παιδί που κάθε φορά που ρίχνει βότσαλα στη θάλασσα, ακούει πυροβολισμούς και φωνές χτυπημένων ανθρώπων. Ίσως, αυτό που επισημαίνετε στην ερώτηση ως σύνηθες, να λειτουργεί προσωπικά ως αποτρεπτικός παράγοντας και η ενασχόληση με το «άγνωστο» γυναικείο φύλο να ενέχει μεγαλύτερη πρόκληση, κάτι που οφείλω να ανακαλύψω μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Πιθανόν να μην γνωρίζω πολλά απ’ την ψυχοσύνθεση και τη συμπεριφορά της γυναίκας. Και δεν ξέρω κατά πόσο κατάφερα να γίνω αληθινός στις περιγραφές κάθε ιστορίας. Έπρεπε ν’ αναφερθώ σε κάποια γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της Ελλάδας, αλλά πρώτα να επιλέξω τους κατάλληλους αφηγητές, εκείνους που θα μετέφεραν τα λόγια του συγγραφέα με πιο άμεσο, ζωντανό και ίσως πιο κομψό και στρωτό τρόπο. Αποτελούσε σίγουρα μια δοκιμή κι ένα προσωπικό στοίχημα.
   Η αλήθεια είναι πως άνθρωποι και των δύο φύλων, ακόμη και τα μικρά παιδιά, σε δύσκολες καταστάσεις παρουσιάζουν μια εντελώς διαφορετική συμπεριφορά απ’ ό,τι σε συνηθισμένες, καθημερινές και ομαλές συνθήκες. Επίσης, επειδή τα γεγονότα τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα, απαιτούν απ’ τους εμπλεκόμενους άμεσες αποφάσεις και δράσεις. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μπαίνει ως προτεραιότητα, ενώ ο φόβος και η απειλή άλλους τούς οδηγεί στην αδράνεια, άλλους τους ισχυροποιεί, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες που προηγουμένως δεν θα το διανοούνταν καν. Η ψυχολογία της γυναίκας –πιστεύω- μπορεί να ερμηνευτεί κατά κάποιον τρόπο από δυο σημαντικούς παραμέτρους: τον έρωτά της προς τον σύντροφο-άντρα, την αγάπη και τη στοργή προς το παιδί της-ανυπεράσπιστο πλάσμα. Όταν νιώσει πως κινδυνεύουν οι συγκεκριμένοι αποδέκτες της αγάπης της, τότε έρχεται προ των ευθυνών της. Αυτό κυρίως είναι κληρονομημένο Θείο δώρο, εφόσον εκείνη αποτελεί μήτρα της ζωής.
   Για παράδειγμα στο πεζογράφημα με τίτλο: «Ένα κλωνί βασιλικό», η ηρωίδα Χαρίκλεια από τα Σώκια της Σμύρνης ριψοκινδυνεύει επανειλημμένα προκειμένου να προστατέψει τη μητέρα της και τον ανήλικο αδελφό της. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που η αγάπη της γυναίκας μετατρέπεται σε ακόρεστο μίσος προς τον άντρα της που της στέρησε τα παιδιά της, θυσιάζοντάς τα για τα ιδανικά της πατρίδας, όπως ακριβώς περιγράφω στο πεζογράφημα με τίτλο: «Τα θλιμμένα βράχια».
   Παράλληλα, η επιλογή της γυναίκας-αφηγήτριας καθόρισε και το στυλ γραφής που έπρεπε να υποταχτεί στις επιθυμίες, στις ανάγκες και στην προσωπικότητα της ηρωίδας. Η κλασική αφηγηματική γραφή που μου άρεσε πάντοτε να χρησιμοποιώ στον πεζό λόγο, έβρισκε τώρα πρόσφορο έδαφος και έδενε κατάλληλα στην πλοκή.      
  
4) Θα λέγατε ότι έχετε μια ιδιαίτερη σχέση αγάπης για τη λαογραφία και την ιστορία του τόπου μας; 
   Σας απάντησα και σε προηγούμενη ερώτησή σας ότι οι πρόγονοί μου εγκατέλειψαν την πόλη τους και εγκαταστάθηκαν στα παράλια του Παγασητικού κόλπου στο Νομό Μαγνησίας, μετά το θλιβερό ολοκαύτωμα που έγινε το έτος 1906, και αυτό σαν γεγονός και μόνο μπορεί ν’ αποτελέσει ισχυρή εσώτερη ανάγκη για τους μεταγενέστερους και χρυσή ευκαιρία για μια διερεύνηση όσον αφορά τον λαογραφικό μας πλούτο και την ιστορία μας. Αλλά εκτός απ’ αυτό το χαρακτηριστικό, έχω την πεποίθηση στην άμεση ωφελιμότητα μιας ανάλογης ενασχόλησης, καθώς αξίες που έχουν ξεχαστεί με τον σύγχρονο τρόπο ζωής και κριθεί ως «παλιομοδίτικες», αναδεικνύονται μέσα στην επώδυνη μοίρα της Ελλάδας, η οποία τις περισσότερες φορές εξωθεί τους πρωταγωνιστές των κειμένων σε αλλεπάλληλες προσωπικές νίκες μέχρι που να εκπλήσσονται απ’ τον εαυτό τους. Ανάλογα στοιχεία επισημαίνει ο Γιώργος Πολ. Παπαδάκης σε κριτική που έκανε για το βιβλίο μου και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 210 του λογοτεχνικού περιοδικού «Πνευματική Ζωή»: «Οι ήρωες του βιβλίου αντανακλούν σε μας το πείσμα και τη θέλησή τους και μέσω της τελικής επιτυχίας τους διδάσκουν την αρετή της υπομονής».  
5) Κάποια από αυτά τα πεζογραφήματα έχουν αποσπάσει βραβεία και διακρίσεις. Πόσο σημαντικό είναι να ανταμείβεται ηθικά ο συγγραφέας για το έργο του;
   Είναι πολύ σημαντικό ο συγγραφέας στα πρώτα βήματά του να τύχει κάποιων διακρίσεων. Κατά γενική ομολογία, οι περισσότεροι φορείς απ’ όσους προκηρύσσουν λογοτεχνικούς διαγωνισμούς έχουν κύρος και στις κριτικές επιτροπές τοποθετούνται αξιόλογοι λογοτέχνες που διαθέτουν και σωστή κρίση αλλά και υπευθυνότητα. Αυτές οι βραβεύσεις κάνουν και τον συγγραφέα -που γενικά ως καλλιτέχνης αγαπά τη δόξα παρά το χρήμα- να προχωρά πιο σίγουρα στον δρόμο του. Τον βοηθούν να τολμά κι ας μην έχει την ανάλογη εμπειρία να καταπιαστεί με δύσκολα θέματα, παραμερίζοντας παράλληλα την απειλή και την αρνητική επιρροή μιας ενδεχόμενης μη θετικής κριτικής. 
6) Στο τελευταίο πεζογράφημα ο ήρωας "κουβεντιάζει" με τον συγγραφέα κι εκείνος σκέφτεται ότι "αν τον αφήσω ελεύθερο, ίσως με οδηγήσει εκεί, που δε θα μπορούσα από μόνος μου να φανταστώ". Συμβαίνει αυτό με τους ήρωες και τους συγγραφείς;
 
   Θεωρώ πως δεν αποτελεί μια ιδιόμορφη και εκκεντρική διατύπωση και ίσως βρεθούν μερικοί αναγνώστες να το πουν αυτό. Στο πεζογράφημα με τίτλο: «Ο ήρωας νικά» γίνεται κυρίως η υπεράσπιση του σύντομου πεζογραφήματος (διηγήματος). Άλλωστε, ο ήρωας εναντιώνεται στις προθέσεις του συγγραφέα να τον τοποθετήσει σε μια συγκεκριμένη ιστορία και νιώθει πολύ άβολα επιθυμώντας την έξοδό του από εκεί. Σε κάθε πεζογράφημα πρέπει να υπάρχει μια χαλαρή σχέση ανάμεσα στον ήρωα και τον συγγραφέα. Όταν μιλά ο συγγραφέας πρέπει να βρίσκεται κρυμμένος πίσω από ένα παραβάν και όσο λιγότερο μιλά τόσο καλύτερα για τον αναγνώστη. Αν αφεθεί ο ήρωας ελεύθερος από κάθε συγγραφική καθοδήγηση, το κείμενο αρχίζει ν’ αποκτά τις αληθινές του διαστάσεις σε μορφή και περιεχόμενο, ενώ ο συγγραφέας βρίσκει πάντοτε λύσεις για οποιοδήποτε πρόβλημα προκύπτει στην πλοκή και στην εξέλιξη της ιστορίας.
7) Ποια είναι η σχέση σας με τους ήρωες των βιβλίων σας;
   Οι ήρωες είναι οι φίλοι μου με τους οποίους θα περάσω τις πιο ευχάριστες ώρες μου. Θα πληροφορηθώ άγνωστες πτυχές της ζωής τους καθώς θα τους παρατηρώ να παλεύουν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, να συγκινούνται από τη μεταβλητότητα της ζωής τους και να έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους, τις περισσότερες φορές για ασήμαντα πράγματα, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τα αδύνατα σημεία τους και τα πάθη τους. Άλλες φορές, το φιλότιμο τούς οδηγεί σε αξιόλογες πράξεις παρόλο που φροντίζω να τους δυσκολεύω πάντα μέσα στην πλοκή. Τελικά, έρχεται η στιγμή που θα μου ανοίξουν την καρδιά τους, θα μου μιλήσουν για τους κρυφούς έρωτές τους και θα μου εξομολογηθούν τα ένοχα μυστικά τους.
   Αφού θα έχουν υποστεί όλη αυτή την ταλαιπωρία από μένα, θα δηλώσουν με βεβαιότητα και έμφαση: «Μπορεί ο συγγραφέας να μας δυσκόλεψε στην αρχή, μα άξιζε τον κόπο!».


Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ 92ου ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΙΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ 2012 ΤΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ

 

Τὴν 19η Σεπτεμβρίου 2013, ἡμέρα Πέμπτη καὶ ὥρα 7 μ.μ., ἀνακοινώθηκαν τὰ ἀποτελέσματα τοῦ 92ου Καλοκαιρινείου Θεατρικοῦ Διαγωνισμοῦ 2012, στὴν αἴθουσα Κ. Παλαμᾶ τοῦ Φ. Σ. Παρνασσός, ἀπὸ τὴν Κριτικὴ Ἐπιτροπή, ποὺ ἀποτελοῦσαν ὁ κ. Ἰωάννης Μαρκαντώνης, Ὁμ. Καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἡ κα Μαρία Μαντουβάλου, διατ. Καθηγήτρια Νεοελληνικῆς Φιλολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, καὶ ὁ κ. Τάκης Τζαμαργιᾶς, Σκηνοθέτης – Εἰδικὸς Ἐκπαιδευτικὸς Διδακτικὸς Συνεργάτης ΠΤΔΕ – ΤΕΑΠΗ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.  

Στὸν 92ο Καλοκαιρίνειο Θεατρικὸ Διαγωνισμὸ 2012 ὑποβλήθηκαν σαράντα τρία (43) ἔργα καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἀπένειμε ἕνα (1)  Βραβεῖο καὶ τέσσερις (4) Ἐπαίνους.

Ἔλαβαν:
ΒΡΑΒΕΙΟ:
Τὸ ἔργο τοῦ Ἰωσὴφ Μπάστα, μὲ τίτλο: «Πρωτομάστορα ἔργα».

ΕΠΑΙΝΟ:
Τὸ ἔργο τῆς Εὔας Κασιάρου, μὲ τίτλο: «Ὁ ἦχος τῆς μπουγάδας».
Τὸ ἔργο τοῦ Πέτρου Καφαντόγια, μὲ τίτλο: «Γραβατοφωσφορίζουσες - Κύνου Ὀδύσσεια».
Τὸ ἔργο τῆς Πηνελόπης Χριστοπούλου, μὲ τίτλο: «Τὸ σύνδρομο τοῦ πουὰ παπαγάλου».
Τὸ ἔργο τοῦ Βασίλη Ζεβελάκη, μὲ τίτλο: «Ἡ ἀγάπη τοῦ τζίνι Μαντσίνι».


  Ἐκ τῆς Γραμματείας

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Λ´ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ 2012 ΤΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ


Τὴν 19η Σεπτεμβρίου 2013, ἡμέρα Πέμπτη καὶ ὥρα 7 μ.μ., ἀνακοινώθηκαν τὰ ἀποτελέσματα τοῦ Λ´ Λογοτεχνικοῦ Διαγωνισμοῦ τοῦ Φ. Σ. Παρνασσὸς 2012, στὴν αἴθουσα Κ. Παλαμᾶ τοῦ Συλλόγου, ἀπὸ τὴν Κριτικὴ Ἐπιτροπή, ποὺ ἀποτελοῦσαν ὁ κ. Γεώργιος Σπανός, Καθηγητὴς Παιδαγωγικῆς-Πρόεδρος τοῦ Τμήματος Φ.Π.Ψ. τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ὁ κ. Εὐριπίδης Γαραντούδης, Καθηγητὴς Νέας Ἑλληνικῆς Φιλολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ ἡ κα Γεωργία Καλογήρου, Ἀν. Καθηγήτρια Διδακτικῆς τῆς Λογοτεχνίας τοῦ Π.Τ.Δ.Ε.
Ὑποβλήθηκαν συνολικὰ 135 ἔργα: 82 ποιητικὲς συλλογές, 47 πεζογραφήματα καὶ 6 δοκίμια.

Στὴν ΠΟΙΗΣΗ ἡ Ἐπιτροπὴ ἀπένειμε 3 Βραβεῖα.

Ἔλαβαν:
Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Ἡ ποιητικὴ συλλογὴ τοῦ Γιώργου Μετήλλια, μὲ τίτλο: «Ψῆφοι».
Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Ἡ ποιητικὴ συλλογὴ τοῦ Κωνσταντίνου Σκηνιώτη, μὲ τίτλο: «Λέξεις-Σκέψεις».
Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Ἡ ποιητικὴ συλλογὴ τοῦ Χάρη Μελιτᾶ, μὲ τίτλο: «Τὸ ἄβατο».

Στὴν ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ ἡ Ἐπιτροπὴ ἀπένειμε 3 Βραβεῖα στὴν κατηγορία τοῦ Διηγήματος καὶ 3 Βραβεῖα στὴν κατηγορία τοῦ Μυθιστορήματος.

 
Ἔλαβαν:

 
ΔΙΗΓΗΜΑ
Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Τὸ διήγημα τῆς Ἀντιγόνης Λασκαρίδου, μὲ τίτλο: «Χειμωνιάτικη Λιακάδα».
Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Τὸ διήγημα τοῦ Τάσου Ψάρρη, μὲ τίτλο: «Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Λάνλεϋ».         

Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Τὸ διήγημα τοῦ Ἰωάννη Τάκη, μὲ τίτλο: «Τὸ τελευταῖο τραγούδι τοῦ βάρδου».

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Τὸ διήγημα τῆς Ἀναστασίας Τασσοπούλου, μὲ τίτλο: «Ὁ πνιγμός».
Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Τὸ διήγημα τῆς Μπέλλας Μηλοπούλου, μὲ τίτλο: «Κι ἀπὸ καρσὶ τ’ Ἀϊβαλὶ γυναῖκα μοιάζει».                      
Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ: Τὸ διήγημα τῆς Ἑλένης Λύτρα-Χαράρα, μὲ τίτλο: «Σὰ ματωμένο παραμύθι».          
Στὴν κατηγορία τοῦ ΔΟΚΙΜΙΟΥ κανένα ἔργο δὲν κρίθηκε ἄξιο Βραβείου ἢ Ἐπαίνου.

Ἐκ τῆς Γραμματείας

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

«ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ» του Χρήστου Ι. Θωμά


Ο Χρήστος Ι. Θωμάς γεννήθηκε στο Πολύδωρο Ντουσκάρας το έτος 1932. Τέλειωσε το Δημοτικό στο χωριό του, το 6/τάξιο Γυμνάσιο στην Παραμυθιά και σπούδασε στη Σχολή Δημοσιογραφίας-Δημοσιολόγων- Δημ. Σχέσεων του Ελληνοαμερικανικού Ινστιτούτου στην Αθήνα.
Από το Δημοτικό σχολείο έγραφε και δημοσίευε ποιήματα.
Μαθητής Γυμνασίου ακόμα βραβεύτηκε με Α΄Βραβείο του περιοδικού «ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ» σε Πανελλήνιο διαγωνισμό με το ποιήμα του «Ο ΠΛΑΤΑΝΟΣ».
Κατά την άσκηση του δημοσιοϋπαλληλικού επαγγέλματος διετέλεσε κατά  διαστήματα Μέλος, Γραμματέας, Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος Διοικητικών Συμβουλίων, Εκπολιτιστικών, Εξωραϊστικών και Φιλανθρωπικών Συλλόγων καθώς και Πρόεδρος Σχολικών Εφοριών
Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία παράλληλα με την άσκηση του Δημοσιοϋπαλληλικού επαγγέλματος και ήταν μέλος της Δημοσιογραφικής Οργάνωσης περιοδικού τύπου με ΑΜ6 16/80.
Εκλεγόταν συνεχώς επί 10ετία και πλέον Πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου των υπαλλήλων του Ταμείου Συντάξεων Αυτοκινητιστών και Α΄ Γραμματέας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού
Συνταξιοδοτήθηκε το 1986 από το Τ.Σ.Α. με το βαθμό του Διευθυντή.
Είχε για χρόνια την επιμέλεια, αρχισυνταξία, διόρθωση και την εν γένει έκδοση κι αποστολή της εφημερίδας «ΠΟΛΥΔΩΡΙΤΙΚΑ ΝΕΑ» ιδιοκτησίας της Αδελφότητας των Απανταχού στον πλανήτη Πολυδωριτών Ιωαννίνων «ΑΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ».
Έγραψε και δημοσίευσε πολλά ποιήματα σε διάφορα περιοδικά κι εφημερίδες «Ηπειρωτικό Αίμα, Ηπειρωτικό αγώνα, Ηπειρωτικό Μέλλον, Πρωινό Λόγο, Ελεύθερο Βήμα, Θεσπρωτικά Νέα, Φωνή, Πρωινά Νέα » και άλλες.
Ασχολήθηκε επίσης με τον Πεζό Λόγο και ιδία  με τα Χρονογραφήματα τα οποία δημοσίευσε με το ψευδώνυμο «Ο ΤΣΑΪΚΟΣ» και ως «Χρίστος Πολυδωρίτης».
Ο ποιητής των «Μοιρολογιών», ο άνθρωπος που πάλεψε με αγάπη με τις λέξεις και που με τους επικήδειους κατόρθωσε να ξεχωρίζει το μεγαλείο του καθενός και το αναδεικνύει, έφυγε απ’ τη ζωή στις 29 Μαρτίου του 2010. 

«ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ» 

Με ιερή προσήλωση μελέτησα το  Ποιητικό έργο του αείμνηστου Λογοτέχνη Χρίστου Ι. Θωμά: «ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ». Έργο γραμμένο σε έμμετρο λόγο,  με την πένα της Αλήθειας, της καρδιάς και του συναισθήματος. Είναι ένα Έπος, μια Συγκλονιστική Ιστορία, για το τι πόρεψε στην περίοδο της Κατοχής και του Αδελφοκτόνου Εμφυλίου ο ίδιος  ο Συγγραφέας.
Μέσα στο ρυθμό του στίχου διακρίνουμε την τέχνη στο μέτρο, τις γνώσεις ως προς την πληρότητα του θέματος που διαπραγματεύεται, την ακρίβεια των γεγονότων, καθώς και την δυναμική προσωπικότητα του ποιητή όπου κι αναδύεται.
Αντιστέκεται σθεναρά στο λήθαργο της λαϊκής μας κληρονομιάς και στην επερχόμενη λαίλαπα της νοθευτικής αλλοίωσης της εθνικής μας ταυτότητας, που όλο και συχνότερα απειλούμαστε από την εισβολή ξένων ανθρώπων, ξένων πολιτισμών και ξένων τρόπων ζωής.
Έχει δουλέψει θετικά, σθεναρά και έντιμα  ενάντια στην πατριδοφθόρα κατάσταση της λησμονιάς και της σκόπιμης αλλοίωσης της ιστορίας.
«Αυτή η άκρη της Ηπειρώτικης γης, που όλοι ριζώσαμε και κατοικούμε είναι πλημμυρισμένη από σπάνιες ομορφιές και πρωτόγνωρες ιστορίες.
…Τούτη λοιπόν την ιστορική, πολιτιστική και ηρωική μας κληρονομιά έχουμε όλοι, ο καθένας από το μετερίζι του, χρέος ιερό να σεβαστούμε, όσο και όπως μπορούμε να διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού και να αναδείξουμε τα μάλλα, γιατί και μεις όλοι εδώ είμαστε ένας χρυσός κρίκος σ’ αυτό που λέγεται ελληνική φυλή» γράφει ο συγγραφέας στην εισαγωγή του βιβλίου του.
Η αγριότητα των γεγονότων που εκτυλίσσονται στις σελίδες του έργου πληγώνουν κυριολεκτικά την ευαίσθητη ψυχή του ποιητή όπως και κάθε αναγνώστη…

Ευχαριστούμε τον αείμνηστο Χρίστο Ι. Θωμά  για την μεγάλη του προσφορά στην Ιστορία, στα Γράμματα, στον Πολιτισμό!
                                                                        
                                                              Με σεβασμό στη Μνήμη του

                                                               Μαρία κολοβού-Ρουμελιώτη


«Παγιδευμένοι…» από τη Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη.




Άνθρωπε, 
παγιδευμένε στο χρήμα!
Μοιάζεις σαν περιστέρι
ανάμεσα σε Συμπληγάδες
που δύσκολα μπορεί να ξεφύγει.. 
Μακάρι
να ’χα τη δύναμη
να όριζα αυτό που ακριβώς
ορίζει τη Δύναμη και την Αδυναμία σου! 
Αν το χρήμα
είχε τη δύναμη να σε ορίζει «Δυνατό»,
δεν θα υπήρχαν Αδύναμοι και Φτωχοί.
Γιατί,
το χρήμα πλαστό,
εικονικό δημιούργημα δικό σου είναι
που ανά πάσα στιγμή μπορεί
να το αναπαράγεις ή να το παραβλέπεις
ορίζοντας τον εαυτό σου
«Υπέρ άνω χρημάτων!...».

Χρήμα!...
Μέσο ανταλλαγής,
χωρίς ουσιαστική αξία˙
το μόνο που κάνεις:
Να ξεχωρίζεις τους δημιουργούς σου
σε πλουσίους και φτωχούς…
Πεινασμένους και χορτάτους…
«Πολιτισμένους κι απολίτιστους…».
Έχεις τη δύναμη
να φτιάχνεις και να χαλάς…
Αλλά από μόνο σου δεν μπορείς να χτίσεις
κόσμους στερεωμένους σε στέρεες
 κι ακλόνητες βάσεις!...

Πηγή ψεύτικης ευτυχίας.
Πηγή ψεύτικης λάμψης.
Αιτία μυρίων κακών. 
Σαν ρευστό χρυσοκόκκινο φύλλο μοιάζεις
κάτω απ’ του δέντρου το κορμί
όταν υπάρχει νηνεμία.
Οι ρίζες σου νιώθουν ζεστασιά!…
Μα σαν φυσήξει ο Βοριάς,
ξεγυμνωμένο μένει το δέντρο
μέσα στην παγωνιά
δίχως πάπλωμα προστασίας.
Μα, αν ξεραθούν οι ρίζες σου,
νεκρωμένο θα καταρρεύσεις στη γη
σάπιο κουφάρι…

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη