Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη, ΤΑ ΡΟΔΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, Εκδόσεις Ωρίωνας ( σελ. 95 - 96)


                                



v.                                    


Μες απ’ το άπειρο ξεπρόβαλε το πρόσωπό σου
σαν φωτοστέφανο ουρανού.
Στα πόδια σου ποτάμια ορμητικά τα σύννεφα,
σε σήκωναν σαν πούπουλο.
Η ομίχλη γλιστρούσε στο κορμί σου,
σχηματίζοντας φευγαλέες εικόνες.
Έστρεψες τα μάτια σου στους ουρανούς και του μίλησες:

«Ποτάμια  το αίμα στη γη
και το δάκρυ θάλασσες.
Ο θρήνος των ανθρώπων ανέβηκε στους ουρανούς
και μια αγαπημένη εύχεται ο θρήνος να κοπάσει.
Ασίγαστος ο πόνος κυλάει
κι ο ύπνος, ύπνο δεν έχει.
Έσβησε με της αγρύπνιας τον καημό!
Ομίχλη έγιναν οι προσευχές και τα τάματα.
Kουράστηκαν οι άγγελοι να είναι φορτωμένοι
με λόγια κι αέρα κοπανημένο.
Και μια αγαπημένη,
τραγούδι μου στέλνει από της φυλακής της τα δεσμά.
Να σπάσουν οι κλειδωνιές
κι ελεύθερη να μείνει  προσμένει,
τα ανείδωτα να δει.
Θεοί του στερεώματος!
Η αγαπημένη μου περιμένει…
Φευγαλέα εικόνα η μορφή της,
σε γη κι ουρανό».

Η φωνή σου κύλησε στο στερέωμα.
Πέρασε κάμπους και βουνά
και σαν κεραυνός έπεσε στη γη.
Σε μια έρημη γη!
Ο άνεμος πήρε τα λόγια σου,
τα σήκωσε ψηλά σαν φυλλαράκια κιτρινισμένα.
Κι εγώ φυλακισμένη,
προσπαθούσα να ανοίξω την καγκελόπορτα της φυλακής
κι απ’ τα σκοτάδια μου
το φωτοστέφανό σου  να αντικρίσω.
Έμεινα κλειδωμένη,
περιμένοντας τα σύννεφα
να σηκώσουν ψηλά την φυλακή μου.
Τα σίδερα που είμαι δεμένη, βαριά.
Έμεινα με την αγωνία της προσμονής.
Ξύπνησα!..
Ήταν όνειρο.

(Από την ενότητα : Ήταν όνειρο) 

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

«ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ» της Αλεξάνδρας Παυλίδου - Θωμά.



 
Στους καιρούς της σιωπής
οι φωνές και τα ουρλιαχτά πλημμυρίζουν τα φαράγγια.
Ορμούν και κυριέβουν την έρημο.
Στους καιρούς της φωτιάς,
έλιωσε η πέτρα και το σίδερο, έγιναν μείγμα κόκκινο.
Στους καιρούς της βροχής
χάθηκε η ζωή από τη γη. Δεν έχει σημασία αν ήταν ο Νώε,
ή ο Δευκαλίωνας που λεν πως τους έσωσε.
Σημασία έχει το από δω και πέρα. Σημασία έχουν οι αλλαγές.
Σημασία έχουν οι ιδέες. Το απέραντο χάος το τίποτα.
Μα τι είναι το απέραντο χάος το τίποτα;
Η αρχή της Δημιουργίας του Σύμπαντος. Και τι είναι το Σύμπαν;
Είναι μου είπαν  η Αγάπη.

Αλεξάνδρα Παυλίδου - Θωμά.

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Ένα ποίημα του Γεράσιμου Λυμπεράτου


Προσθήκη λεζάντας

 ΕΡΓΑΤΗ...

Τις μπόρες των καιρών
μη τις φοβάσαι
στις σφιγμένες σου γροθιές κράτα
και τ’ αύριο που ονειρεύεσαι
μόνο με τόλμη και θυμό θα ‘ρθει.
Τους εχθρούς  σου τους ταξικούς
μη αφήνεις απ’ τα μάτια σου.
Ενόχλα τους όσο μπορείς.
Λένε ψέματα.
Προ πάντων
μίσησε τα δώρα που σου τάζουν.
Κάποια στιγμή
σου παίρνουν κι ότι σου έχει  απομείνει
σ’ οδηγούν στην απόγνωση.
Εσύ ξέρεις
πως χορτασιά και πείνα
σκοτάδι και φως
ειρήνη και πόλεμος
πράγματα ασυμφιλίωτα είναι.
Γι’ αυτό απόθησε το Είναι σου
στη δροσιά της καθαρότητας
της εργατικής σου συνείδησης.
Μη τ’ αφήνεις ν’ αργοπεθαίνει
στη θέληση των δυνατών.
Γίνε σημαία και σύνθημα αγώνα
άνοιξε τους δρόμους
που θα σ’ οδηγήσουν
σ’ ένα δικό σου φωτεινό αύριο!

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

«ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ»



«ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ»

Ελαιογραφία της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη




«ΚΑΤΗΦΟΡΑ»


(Το  παρόν  ποίημα  συμπεριλαμβάνεται  στην  ποιητική  συλλογή της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη: Ομφάλιοι λώροι και συρματοπλέγματα, η οποία απέσπασε Γ΄ Βραβείο κατά τον  13ο Ετήσιο  Ποιητικό Διαγωνισμό του Περιοδικού Λόγου και Τέχνης «ΚΕΛΑΙΝΩ»: Όσο υπάρχουν άνθρωποι).




Κατηφορα

Πως με τρελαίνουν οι ανούσιες εργολαβίες.
Οι αναμασημένες κουβέντες στο στόμα.
Ο ιδρώτας ο αρωματισμένος σε μασχάλη αδούλευτου.
Τα φουσκωμένα μπράτσα από αναβολικά.
Η αχαλίνωτη ευκολία.

Θέλω να φτύσω κατά πρόσωπο την προστυχιά.
Την καιροσκοπία των εαυτούληδων.
Την καταπίεση των αδυνάτων από τους δυνατούς.

Θέλω να ουρλιάξω!
Σαν το θεριό σε κλούβα σφραγισμένη.
Ο βρυχηθμός να σπάσει εκουσίως κωλυόμενα ώτα.
Ν’ ανοίξουν τα μάτια και  τα τύμπανα
μήπως κι   αντιληφθούμε:
Πως η ζωή κατάντησε να τραβά την κατηφόρα
με σημαίες και με ταμπούρλα…

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη