Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

«ΕΝ ΟΙΔΑ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη




«ΕΝ ΟΙΔΑ»

Κλειδί η γνώση
ξεκλειδώνει το νου.
Τη  σκέψη  κλώθει η απορία.
Το  «ἕν οἶδα, ὅτι οὐδέν οἶδα», η μέγα αλήθεια
το  καταστάλαγμα της νόησης.

Της αγωνίας το βλέμμα, άνω θρώσκω.
Πάλλομαι την ωδίνη
ριζωμένη στο χώμα.

Απλώνω κλαδιά ν’ αγκαλιάσω τ’ άστρα.
Στα μονοπάτια του χρόνου
πραιτόρια χτίζονται  δικάζοντας τη ζωή…

Λούζομαι  μύρα,
του πόθου δάκρυα
με αίμα και ύδωρ   ντυμένη.

Τρέχω να προλάβω 
την ανατολή του ήλιου
τον κύκλο της ζωής
 φυλακίζοντας………..

Σχετική εικόνα 

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Κριτικό Σημείωμα του Λάσκαρη Π. Ζαράρη για το βιβλίο ποίησης της Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη: «Τα Ρόδα του Χρόνου», Εκδόσεις Ωρίωνας, 2013.



 


Το βιβλίο ποίησης της Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη περιλαμβάνει 31 εκτενή ποιήματα τα οποία ως σύλληψη και αποτύπωση, προϋποθέτουν μια ενιαία αντίληψη και φιλοσοφική κοσμοθεωρία που στο επίκεντρό της βρίσκεται πάντα ο άνθρωπος, ως νοήμων οντότητα η οποία εξαντλεί τα όριά της -πνευματικά και σωματικά- ώστε ν’ αγγίξει κάποιες ποθητές δυνατότητες, συχνά διαφεύγουσες, δηλαδή να γνωρίσει σε βάθος τον εαυτό του και ταυτόχρονα ν’ αντικρίσει κατάματα το πρόσωπο του Θεού θεωρώντας τον ελπίδα του παρόντος και μέλλοντος κόσμου.
Συνήθως, αυτό που αποκομίζει ο ενεργητικός αναγνώστης απ’ τα ποιήματα της, είναι ένα ισχυρό συνειδησιακό ταρακούνημα από τον ισχύοντα ωχαδελφισμό και την επίπλαστη αίσθηση ότι «όλα βαίνουν καλώς» σε μια κοινωνία που διστάζει και φοβάται πολύ ν’ ανακαλύψει τις κρυφές αρρώστιες της και την επικίνδυνη παθολογία της. Γι’ αυτό και ο ποιητικός της λόγος, αν και ευγενής στη χρήση καλολογικών στοιχείων και φροντισμένων εκφράσεων, είναι εξίσου αιχμηρός και αποτελεσματικός γιατί η ποιήτρια ξέρει να χρησιμοποιεί ως μοναδικό της όπλο την αλήθεια. Οι στίχοι της λάμπουν στα βράχια που δρόσισαν τα κύματα της θάλασσας για να θυμίσουν στον αναγνώστη την ουσία και την επώδυνη διαδικασία των ταξιδιών, ενώ ο ήλιος, τρανός στεφανηφόρος νικητής, περιμένει στο τέρμα του δρόμου με τις ανοιχτές ζεστές του παλάμες να νιώσει μια ξεχωριστή και ποιοτική ποιητική ταυτότητα.
Είναι εμφανής η ανάγκη της κυρίας Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη να μετουσιώσει τον καθημερινό κόσμο που την περιτριγυρίζει σε γνήσια, δυναμική και συγκινησιακή ποίηση, όχι όμως με τρόπο που να παρασύρεται σ’ ένα άγονο παιχνίδι παρουσίας λέξεων και εντυπωσιασμού, αλλά ως κυνηγός θαυμάτων αγωνιά και επαγρυπνά με την απόχη του ονείρου, ν’ αφουγκραστεί λεπτές αποχρώσεις και να χτίσει έρημα κάστρα από μνήμες με τις εμπειρίες μιας γερόντισσας που ο χρόνος αναμφίβολα τη στόλισε με χαρές και λύπες. Η γριά Περσεφόνη ως alter ego της ποιήτριας ή ως πρότυπο κληρονομημένο από τη δική της γιαγιά, μας μιλά εκ μέρους της, μας μιλά στην ψυχή και στην καρδιά για ν’ απαλύνει τις μικρές και μεγάλες πληγές.
Κάθε άνθρωπος μέσα του μπορεί ν’ αναγνωρίσει κάποιες σκέψεις που έκανε σε παρελθόντα χρόνο, μα η μοίρα της ματαίωσης δεν του επέτρεψε να προχωρήσει παραπέρα, πίσω από το σκοτεινό παραβάν, όπου μονάχα άνθρωποι με μεγάλη ακτινοβολία ψυχής είναι δυνατόν να επιβιώσουν. Τέτοιο ακριβώς μυθιστορηματικό χαρακτήρα μάς θυμίζει η συγκεκριμένη γιαγιά, με αρετές και προτερήματα που σπανίζουν στη σημερινή εποχή της ευκολίας.
Είναι γεγονός λοιπόν πως η υπαρξιακή κατεύθυνση όλων των ποιημάτων της, αν και η ποιήτρια δανείζεται στοιχεία του εξωτερικού κόσμου που γενικά γοητεύουν και εξωθούν την ποιητική έκφραση σε αρκετά μεγάλες στιγμές, ωστόσο τα μεταχειρίζεται ως ευκαιρίες και σύμβολα με σκοπό να πραγματοποιήσει μία εσωτερική καταβύθιση, αποδεικνύοντας ότι στηρίζεται σε μια σύγχρονη οπτική, πως όλα τα προβλήματα του ανθρώπου μπορούν να βρουν τη λύση τους ακριβώς εκεί, στο βάθος του μυαλού όπου υπερισχύει η λογική και η άμβλυνση του πάθους.
Συμπερασματικά, η κυρία Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη επαληθεύει τον κανόνα στις περιπτώσεις που οι ποιητές ανέμειξαν την ποίηση με τη φιλοσοφία, ανοίγοντας καινούργιους δρόμους στην έκφραση, ενώ πρόσφεραν απλόχερα την ελπίδα στους συνανθρώπους τους, με τη στοχαστικότητα που τους διέκρινε, ενισχύοντας παράλληλα με μεστούς και σταθερούς στίχους, την πίστη για ένα καλύτερο αύριο. 
Επέλεξα μετά από κοπιαστική εργασία μερικά αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα από την ποίησή της, που εκπέμπουν την ποιητική της φυσιογνωμία και εισάγουν τον αναγνώστη στην αποκρυπτογράφηση της ποιητικής γραφής της. Αποσπάσματα που άλλοτε κεντρίζουν το νου με βαθιά νοήματα, άλλοτε γίνονται πιο ανάλαφρα όταν η ποιήτρια ανιχνεύει τον έρωτα και εκμεταλλεύεται τα φυσικά στοιχεία και τις υπερβολές που χρησιμοποιούνται στο δημοτικό τραγούδι και κάποιες φορές τον δεκαπεντασύλλαβο.

09/01/2014

Λάσκαρης Π. Ζαράρης


Η αγωνία της ύπαρξης…

Μια πνοή στο άπειρο είμαι,
μια στιγμή δευτερολέπτου στο όνειρο,
που σβήνω πριν προλάβω ν’ ανάψω
το φαναράκι που φωτίζει το δρόμο της ύπαρξής  μου.

Βιάζομαι να φωνάξω πως: ΥΠΆΡΧΩ!
Πως είμαι ένας κόκκος άμμου που χτίστηκε
στην απεραντοσύνη της ολότητας του σύμπαντος
και της ερήμου της ζωής,
καθώς, αγωνιώ να προλάβω
να ρουφήξω δροσιά απ’ τους κάκτους της…

Βιάζομαι να ακούσεις:
Πως γεννήθηκα για να με κοιτάξεις
σε ένα ανοιγόκλειμα των βλεφάρων σου˙
πριν προλάβω κι επιστρέψω:
«Στην πριν της γέννησης μου ανυπαρξία».

Όσο για το μετέπειτα,
δεν βιάζομαι καθόλου
γιατί γνωρίζω πωςΕΊΝΑΙ ΑΙΏΝΙΟ…


Στο φως των αστεριών

Δεν έμαθα ποτέ να υποκρίνομαι
μιλούσα πάντοτε τη γλώσσα της αλήθειας.
Μα όσο κι αν πόναγαν τα λόγια μου,
όσο και αν νανούριζαν αθώους,
εγώ σταυρό κουβάλαγα στους ώμους μου
ως σύγχρονος Ιησούς,
που τη φωνή του ολίγοι αναγνώρισαν.

Ψεύτικη αλήθεια

Ζωή μου, θάλασσά μου!
Βγήκες κουρσάρος σε στεριά να πολεμήσεις
με κοφτερό σπαθί, αγάπη να κερδίσεις.
Μα εκείνο που καρπώθηκες στα δυο σου χέρια,
ήταν χρυσάφια αστραφτερά μες της καρδιάς τα αδειανά πανέρια
που ψεύτικα σού φάνηκαν σαν ήρθε η νύχτα,
σαν όνειρα απατηλά, σαν παραμύθια.
Που τα ακούει ένα παιδί στην κούνια,
τα κελαηδεί ένα πουλί στην κούρνια
και τ’ άστρα τη νυχτιά ταξιδεύουν
σε κύματα ουράνια τα πεζεύουν,
μα σε στεριές και θάλασσες, τα μάτια τα γυρεύουν.

Κι αν με ρωτήσεις να σου πω
τι είναι αυτό
που μέσα στη βιασύνη μου αντίκρισα, Ζωή μου,
είναι: τα περιβόλια σου τα ολάνθιστα
με αγριολούλουδα κι αγκάθια, που κρύβουν τα γιατρικά σου.
Κι ανθρώπους, με βαθιές χαρακιές στο πρόσωπό τους
-ρυτίδες λύπης και χαράς-
που σαν αντίκρισαν τις ευωδιές σου γέλασαν,
που σαν αντίκρισαν την πληγή στα χέρια τους, δάκρυσαν και πόνεσαν
με έγραψαν με το αίμα της πληγής τους:
ΖΩΗ ΘΑ ΣΕ ΝΙΚΗΣΩ!!!

Σεμνή υποδοχή 

Η ομορφιά του σώματος
πανούργα δίχτυα πλέκει,
μα της ψυχής η ομορφιά
όμορφα τα ξεμπλέκει.


Από τον τρίτο κύκλο ζωής


Γυναίκες πάνε κι έρχονται φορώντας τα στολίδια τους.
Μανάδες νανουρίζουν τα παιδιά τους
στης μητρικής αγάπης το βυζί.
Άντρες ζωσμένοι με τα λάφυρα της νιότης προχωρούν…
Κι ένα μικρό αγόρι
την πίπα του παππού του περιεργάζεται.
Γρήγορα άντρας θέλει να γενεί.
Δαγκώνει το μήλο απ’ τη μηλιά και χάνει τον παράδεισο!
Πολλές προσμένει ομορφιές, όμως δεν ξέρει ακόμα
το αγκάθι που κρύβεται στα ρόδα.
  

Οι αναδρομές της Περσεφόνης

 Σκορπάω ροδόσπορους στο μνήμα
να φυτρώσει της μνημοσύνης το δεντρί
αλλά, ξανά θυμάμαι:
«Οι νεκροί δεν ανασταίνονται…».
Κι αυτό είναι ψέμα.
Ψέμα ολάκερο, ακομμάτιαστο!
Και το ’χω μεταλλάξει σε αλήθεια
που θέλω να πιστεύω.
Την αλήθεια την ολάκερη, την ακομμάτιαστη.

Ασύλητος Ιδεολόγος 

Ανακουφισμένος,
πως είχες κάνει αυτό που η συνείδηση σε πρόσταζε.
Ήσυχος, με μια απέραντη σιωπή, κουραστική.
Δεν ζήτησες ποτέ σου προβολείς και φώτα.
Το τραγούδι σου ακουγόταν μοναχικό στο σκοτάδι
σε έρημη πολιτεία.
Υποκλίθηκες στους Θεούς
και σου αποκάλυψαν τη θεότητά τους.
Έπειτα,
Ανακάλυψες τη μικρότητά σου
και τη θνητή σου εικόνα.

Ψάχνω 

Ψάχνω να βρω
της ανθρωπιάς το αλώνι
που χορταριασμένο προσμένει
της Παναγιάς Μαντόνας το φιλί.

Να δω πώς υφαίνονται
τα παιδικά όνειρα στης εγκαρτέρησης το στέκι
με έναν ήλιο φορεμένο στα μαλλιά.

Να ακούσω τη φωνή της ψυχής
-αρμονικό τραγούδι,
δίχως νότες παραφωνίας.

Αναζήτηση

Τους ερωτεύτηκα τους δρόμους σου εαυτέ μου!
Χρόνοι ισχνοί,
που κουρασμένοι κύλησαν
ψιθυρίζοντας το τραγούδι της ανάπαυσης.
Κλίνη δεν έχει το κορμί για να ξαπλώσει.
Ο φανοστάτης της αγρύπνιας αναμμένος
- λευκή γριά -
σαν τον αχνό του φεγγαριού
πίσω απ’ το νέφος,
φωτίζει τους αχανείς δρόμους της ζωής σου
να εξερευνήσει τα μονοπάτια εκείνα
που δεν αντάμωσες ως τώρα.
Η γλώσσα γαργαλάει τον ουρανίσκο,
σαν κάτι να την ενοχλεί.
Κι εκείνο που την ενοχλεί,
είναι πως:
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΣΕ ΤΗ  ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...


ΠΗΓΗ://parathyrostaoneira.blogspot.gr/2014/01/2013.html

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

«ΓΙΟΡΤΑΣΙ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη



Αποτέλεσμα εικόνας για «Του Αϊ –Γιωργιού ανήμερα»

«Του  Αϊ –Γιωργιού ανήμερα»

Γιορτάζει το παιδάκι μου, ω!  τι χαρά μεγάλη!
Πλημμύρισε το σπίτι μου με τη δική του αγκάλη.
Γιορτάζει κι ανασταίνομαι απ’ το χαμόγελό του∙
η πλάση όλη ανθοβολεί μέσα στο πρόσωπό του!

Γιορτάζει το παιδάκι μου κι όλο το σπιτικό μου∙
αστράφτει φεγγαρόλουστο τ’ αστράκι το δικό μου∙
του Αϊ –Γιώργη  η πανήγυρη, η ανάσταση κι ο δρόσος.
Ω! μητρικό  μου καύχημα και της ζωής μου πόθος!

Γιορτάζουν τα ματάκια μου! Λάμπει το πρόσωπό  του!
Καθρέφτης  που ακτινοβολεί ο κόσμος ο δικός του.
Ω! μελωδία της ψυχής, ω! άστρο που ανατέλλεις:
Ευθύς ο δρόμος και μακρύς, στο όνειρο που διαβαίνεις!

Γιορτάζεις και χοροπηδά στο στήθος η καρδιά μου∙
Αναπτερώνω, δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου.
Καρπός αγάπης κι έρωτα, είσαι ζωής μου αίμα∙
διώχνεις τους ίσκιους του μυαλού στης λησμονιάς το ρέμα.

Γιορτάζεις και χειροκροτούν στους ώμους μου οι φτερούγες
σαν χελιδόνα που έφερε την άνοιξη στις ρούγες.
Γιορτάζεις και λαρυγγισμός είν’ αηδονιού οι χορδές μου∙
τι τραγουδάκι να σου πω, γιέ μου μικρέ; Για πες  μου!

23 Απρίλη 2015

 Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη


Κριτική του Γιώργου Ι. Μποτή για το βιβλίο «ΑΛΦΕΣ» της Μαρίας Κολοβού- Ρουμελιώτη, εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ-Πάτρα, Δεκέμβριος 2016



 χαρισματική Συγγραφέας και  Ποιήτρια Μαρία Κολοβού- Ρουμελιώτη πλούτισε τη συγγραφική της δραστηριότητα  με την έκδοση ενός εξαιρετικού πεζογραφήματος της με τον τίτλο «Άλφες». Παράλληλα πλούτισε και εμάς στους αναγνώστες της, γιατί, μέσα από τις 277 σελίδες του βιβλίου της, αναδύονται ιστορίες, σκέψεις και στοχασμοί, που αναφέρονται στη μεγάλη μορφή της Μάνας.

Η Συγγραφέας, μάνα και η ίδια, με άριστη αφηγηματική πλοκή και λογοτεχνική χάρη, σκιαγραφεί με χειρουργική λεπτότητα αλλά και με ιδιάζουσα ευαισθησία το απύθμενο συναισθηματικό κάλλος της Μάνας σε όλες τις μορφές της. Μέσα από το βιβλίο ο κάθε αναγνώστης αναγνωρίζει τη δική του Μάνα.

Το κείμενο ρέει σαν το γάργαρο δροσερό νερό και αιχμαλωτίζει κυριολεκτικά τον αναγνώστη. Μέσα από τις σελίδες του εκλεκτού αυτού βιβλίου αυτοσκιαγραφείται και  η μορφή της συγγραφέας ως Μάνα, χωρίς η ίδια να το επιδιώκει. Μια Μάνα αγνή, πηγαία, ευαίσθητη και αφάνταστα δοτική, που η παρουσία της, ηρεμεί, καλλύνει και συνετίζει τη σκέψη μας.

Γιώργος Ι. Μποτής

Ποιητής και Συγγραφέας
 _____________
ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ι. ΜΠΟΤΗ

Ιπποκράτους 10-12, 10679 Αθήνα, 
fax: 210-3641903,e-mail: ge.botis@yahoo.gr
ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ : Βασιλική Καρρά,
Μηλίτσα Γιώτη, Ναταλία Κορδά.           


Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Η ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΖΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΜΕ... ΈΝΑΝ "ΓΙΓΑΝΤΑ" ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ Μ.Π / ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ/22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ/ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ "ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ"

Το βιβλιοπωλείο Discover your Way σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου με τίτλο: Ένας «γίγαντας» που τον έλεγαν Μ.Π της Μάγδας Κωστοπούλου Μπέριου.



Η ιστορία του “Γίγαντα Μ.Π.” είναι εμπνευσμένη από τη ζωή της σπουδαίας Πατρινής μαραθωνοδρόμου Μαρίας Πολύζου.


Τα παιδιά ταξιδεύουν μαζί με την ηρωίδα σε μια συναρπαστική διαδρομή καθώς προσπαθεί να κατακτήσει το παιδικό της όνειρο και να φτάσει στο μακρινό φεγγάρι. Μαζί της ανακαλύπτουν την αξία της προσπάθειας και τη δύναμη της θέλησης.

Μαθαίνουν να ονειρεύονται και να τολμούν!


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 22 Απριλίου στις 18:00 στην αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου "Βυζαντινό"(πεζόδρομος Ρήγα Φεραίου 106. τηλ.: 2610 243000).

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν:
Γιώργος Μιχαλόπουλος, 1ος προπονητής της Μαραθωνοδρόμου
Τάκης Πετρόπουλος,σύμβουλος του Δημάρχου Πατρέων, υπεύθυνος για τον Αθλητισμό
Παναγιώτης Φαφούτης, σκηνοθέτης 

Επίσης θα μιλήσουν η συγγραφέας και η Μαρία Πολύζου 


Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Πρόεδρος του ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Βορείου Πελοποννήσου Βαγγέλης Τζελάτης.
-- 


Με εκτίμηση


Για το Βιβλιοπωλείο "DiscoverYourWay"
Ηλεκτρονικά Μέσα Διασκέδασης Α.Ε.
Πατρέως 30
Πάτρα
Τ.Κ.26221
Τηλ.:2610624916
Fax :2610624927

Facebook/discoveryourway

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

«ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Αποτέλεσμα εικόνας για Σε περιμένω άνοιξη, γλυκιά, πανώρια κόρη,


ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Σε περιμένω άνοιξη, γλυκιά, πανώρια κόρη,
να ‘ρθεις με κόρφους  καρπερούς για νιόβγαλτα λουλούδια
Να βγω στη στράτα σου πρωί μοναχικό αηδόνι
κι από την εμορφάδα σου  να πλέξω δυο τραγούδια.
Να τραγουδήσω, άνοιξη, να φύγουν οι χειμώνες
κι απ’ τα γαλάζια ματιά σου σαν πασκαλιά   ν’ ανθίσω
Να πλημυρίσουνε με φως ολάκαιρα οι λειμώνες
κι όλη  η καρτερία σου να απλωθεί με οίστρο.
Ο ακκισμός σου, άνοιξη, να αγγίξει τις πληγές μου
κλώνους να απλώσει η ψυχή τον Πλάστη  ν’ αγκαλιάσει
Κι όλου του κόσμου οι φιλές να γίνουν αδελφές μου
Λυτρωτική  ανάσταση  η πλάση να γιορτάσει.

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Χρόνια Πολλά, Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση με υγεία και ευτυχία!



«ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΤΟΣΟΔΟΥΛΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕΓΑΛΗ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη



ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΤΟΣΟΔΟΥΛΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕΓΑΛΗ
( Αφιερωμένο στη μοναχοκόρη μου) 

Αγαπημένη μου Τοσοδούλα, 
θα είσαι πάντα η Τοσοδούλα μου, η «Τσότσω»  όλων των  αγαπημένων!  Θα μου φαίνεσαι πάντα τρυφερή, γλυκιά, ντροπαλή φραουλίτσα. Κι εγώ πλάι σου και μακριά σου, μακριά σου και πλάι σου,  θα συλλέγω όμορφες στιγμές να σου χαρίζω.  Να βλέπω το κουκλίστικο γέλιο  στα χείλη σου τα δροσάτα. Θα περιμένω υπομονετικά να σε συναντήσω στο σημείο των ονείρων σου, να σου φορέσω όμορφες θύμησες γιορντάνια στο λαιμό.
Ξέρω πως δεν χρειάζεσαι στολίδια. Στολίδι είσαι μόνη σου! Τα φανταχτερά   φορέματα ποτέ δεν σου άρεσαν. Είχες εξαρχής δικό σου γούστο και ξεδιάκρινες με τη δική σου αισθητική τα πράγματα: τα πλουμίδια εκείνα που τραβούσαν την προσοχή όλων  και καθήλωναν τη ματιά. Τα περιφρονούσες γιατί  ξέφευγαν των σκοπών και των  επιθυμιών σου. Ποτέ δεν θέλησες να αποκτήσεις λάμψη και φως από το φως και τη λάμψη άλλων. Χαρτογραφούσες μονάχη τις επιθυμητές  διαδρομές σου κι  ας πονούσες αφάνταστα μέχρι την ανάβαση της δικής σου κορυφής.
Θέλω να ξέρεις πως στην ψυχή μου είσαι  η Τοσοδούλα μου!
Θυμάμαι πως όταν ήσουν ακόμη μικρή, βιαζόμουν να μεγαλώσεις, να κατακτήσεις τα μεγάλα όνειρά σου και  ν’ αποκτήσεις τρανές ευθύνες. Με κοιτούσες ανυπόμονα και φανέρωνες πεισματικά όλες τις απραγματοποίητες επιθυμίες σου. Κι εγώ φοβόμουν μη  μεγαλώσεις πρόωρα και ξεφύγεις της προσοχής μου... 
Λουζόσουν... Χτενιζόσουν... Μπογιατιζόσουν με τα φραουλένια κραγιόνια της κούκλας σου. 
Σκούπιζες πριν έρθω απ’ τη δουλειά κι ετοίμαζες την σπεσιαλιτέ σου στο τραπέζι, μέσα  στο ασημένιο σερβίτσιο και τα κρυστάλλινα ποτήρια. Ζύμωνες το ψωμί στη λεκάνη, το έψηνες κρυφά την ώρα που κοιμόμουν για να μη σε πάρω είδηση κι εγώ ξυπνούσα από τη μοσχοβολιά! 
Γέμιζες το νεροχύτη με τα πειράματα της μαγειρικής σου. Έστρωνες κολλαρισμένα τραπεζομάντηλα  για να  δειπνήσουμε μαζί. «Τα όμορφα πράγματα δεν τα κρατάνε στο ντουλάπι, μαμά» έλεγες. «Τα κάνουν καθημερινότητα για να γεμίζει η ζωή ομορφιά!».
Τότε θύμωνα, γιατί  τα είχα αγοράσει ακριβά. Φοβόμουν τις γρατσουνιές από αδέξια ανοικοκύρευτα χεράκια…. Δεν είχα καταλάβει πόσο σημαντικά για σένα ήταν όλα εκείνα που έκανες. Ήμουν η νοικοκυρά του σπιτιού και δεν ήθελα να γδέρνεις την προίκα σου. Ήμουν  η προσωρινή τους κάτοχος και θα στην παραχωρούσα όταν θα ερχόταν η ώρα σου. 
 Τα χρόνια έφυγαν… Μεγάλωσες δίχως να το καταλάβω!
Λες και ξέχασα όλα εκείνα που πρέσβευα. Οι ρόλοι άλλαξαν. Έγινα παιδί. Ένα μωρό παιδί που κλαίει όταν η κούκλα της, η Τοσοδόυλα,  απουσιάζει. Κι εσύ, έγινες η παρηγοριά μου που συνέχεια αναζητώ! Να μου κρατάς το χέρι, να  μου υποδεικνύεις σωστά όλα εκείνα που χρόνια έκανα λανθασμένα.
«Ο άνθρωπος δεν σταματά να μαθαίνει ποτέ, μαμά! Οι  εμπειρίες είναι προίκα κι  η βίωση  πολλών καταστάσεων, μητέρα της μαθήσεως» μου λες κάθε φορά όταν απελπίζομαι για τις αποτυχίες  μου και τις μειωμένες επιδόσεις μου. Λες κι η πείρα της ζωής ξεχάστηκε και παραπετάχτηκε σε κάδο ανακύκλωσης.  Έρχεσαι όμως εσύ  ξανά και ξανά να μου υπενθυμίζεις πως οι άνθρωποι δεν μπορούν να κατέχουν όλες τις γνώσεις της ζωής, και με προσγειώνεις στην πεζή μου πραγματικότητα...
Προχώρα μπροστά, Τοσοδούλα μου ! Κι εγώ μακριά σου, με τη σκέψη μου πάντα  στο πλάι σου  και την ευχή μου να σε συνοδεύει σε όποιους τόπους κι  αν βρίσκεσαι! Να είσαι καλά! Γερή και δυνατή. Να συλλέγεις όμορφες στιγμές και  να μας κάνεις περήφανους για  τις κατακτήσεις σου!
Καλό Πάσχα, Τοσοδούλα μου! Κι ο Θεός μαζί σου!
Καλή Ανάσταση!

Με πολλή αγάπη !
Η μαμά